Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2018

Στο παλιό νοσοκομείο


Τα Δικαστήρια


Απ' το Κάστρο


Οι γυναίκες της Άμφισσας περιθάλπτουν τις Θυιάδες



Στην Ελληνική μυθολογία με το όνομα Θυιάδες αναφέρεται μία ομάδα γυναικών που λάτρευαν τον θεό Διόνυσο. Κατά την παράδοση οι Θυιάδες ήταν κόρες της πρώτης ιέρειας του Διονύσου στους Δελφούς, της Θυίας από όπου και πήραν το όνομά τους. Ο Παυσανίας γράφει ότι οι Θυιάδες κατάγονταν από την Αττική και μία φορά κάθε δύο χρόνια ανέβαιναν στον Παρνασσό, όπου μαζί με μια άλλη ομάδα γυναικών από τους Δελφούς τελούσαν τα «όργια» του Διονύσου. Στον δρόμο οι Θυιάδες έκαναν στάσεις και χόρευαν με τραγούδια και μουσικά όργανα. Οι στάσεις αυτές γίνονταν σε χώρους με λατρευτική σημασία, όπως στον Πανοπέα της Φωκίδας. Ο Παυσανίας, όταν ήταν στον Πανοπέα, προβληματίστηκε γιατί ο Όμηρος ονόμαζε τον τόπο «καλλίχορον» και από τους ντόπιους του δόθηκε ότι το όνομα προήλθε από τα αυτά τα χορευτικά δρώμενα. Είναι άγνωστο το πόσες γυναίκες αποτελούσαν τελετουργικό αυτό θίασο.
Συχνά, οι Θυιάδες συγχέονται με τις Μαινάδες και τις Βάκχες, τις γυναίκες συνοδούς του Διονύσου. Από το όνομα αλλά και τις πηγές αντιπροσωπεύουν μια ψυχική και σωματική κατάσταση, είναι σχεδόν ένα λατρευτικό επίθετο. Μαινάδα σημαίνει «τρελή γυναίκα» και οι Μαινάδες είναι γυναίκες-λάτρεις του Διόνυσου οποιασδήποτε φυλής, κατειλημμένες, μανιασμένες, ή, όπως θα έλεγαν οι αρχαίοι, εμπνευσμένες από το πνεύμα του (έν­θεες).
Ο Πλούταρχος, γνώρισε προσωπικά κάποιες από τις γυναίκες αυτές. Περιγράφει δε την παρακάτω διήγηση στην πραγματεία του περί «Γυναικών Αρεταί».
«Όταν οι τύραννοι της Φωκίδας είχαν καταλάβει τους Δελφούς και διεξήγαγαν εναντίον τους το γνωστό ως Ιερό Πόλεμο, οι ακόλουθες του Διόνυσου που ονομάζονταν Θυιάδες αλλόφρονες, περιφέρονταν μακριά από την πε­ριοχή τους και χωρίς να το γνωρίζουν έφθασαν στην Άμφισσα. Όντας φοβερά εξουθενωμένες και χωρίς να έχουν βρει ακόμη τα λογικά τους, ξάπλωσαν στην αγορά για να κοιμηθούν εκεί όπου βρέθηκαν.
Τότε οι γυναίκες της Άμφισσας φοβήθηκαν μήπως, καθώς η πόλη τους ήταν σύμμαχος με τους Φωκείς και ο τόπος ήταν γεμάτος στρατιώτες των τυράννων, πάθουν κακό οι Θυιάδες. Άφησαν λοιπόν τα σπίτια τους και έτρεξαν στην αγορά. Σχημάτισαν έναν κύκλο σιωπής γύρω τους και στάθηκαν εκεί χωρίς να τις ενοχλούν καθώς κοιμούνταν. Όταν ξύπνησαν, τις περιποιήθηκαν ιδιαίτερα, τους έφεραν τροφή και τελικά πήραν άδεια από τους συζύγους τους να τις συνοδεύσουν με ασφάλεια στο δρόμο τους ως τα βουνά».

Στη φωτογραφία έργο του Ολλανδού προραφαηλίτη ζωγράφου S. Lawrence Alma Tadema (1836-1912) με τίτλο: «Οι γυναίκες της Άμφισσας περιθάλπουν τις Θυιάδες». 

Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2018

Τα δημώδη / Εκδοχές του κήπου


Το The Symptom Projects πραγματοποιεί για ένατη συνεχόμενη χρονιά στην πόλη της Άμφισσας το εκθεσιακό του πρόγραμμα: Την Παρασκευή 14 Σεπτεμβρίου 2018 θα πραγματοποιηθούν τα εγκαίνια της έκθεσης “Τα δημώδη” σε επιμέλεια του Αποστόλη Αρτινού και μια μέρα μετά, το Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου τα εγκαίνια της ομαδικής έκθεσης “Εκδοχές του κήπου”, σε επιμέλεια της Φαίης Ζήκα και του Νίκου Παπαδόπουλου.



the symptom #9
“Εκδοχές του κήπου: από έξω μέσα και από μέσα έξω”
Επιμέλεια: Φαίη Ζήκα και Νίκος Παπαδόπουλος
Παραγωγή: The Symptom Projects
Παλαιό Νοσοκομείο Άμφισσας, κήποι, αυλές και δημόσιοι χώροι στην Άμφισσα
Εγκαίνια: Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου 2018, 19.00 – 23.00
Διάρκεια έκθεσης: 15 - 30 Σεπτεμβρίου 2018
Ώρες λειτουργίας: καθημερινά 18.00 - 22.00

«Από τους κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας έως σήμερα, ο κήπος δηλώνει ένα τοπίο κατασκευασμένο από τον άνθρωπο, μια γλυπτική σύνθεση αποτελούμενη από φυσικά στοιχεία, στην οποία ο άνθρωπος/ κηπουρός αποφασίζει πώς θα τα τοποθετήσει και θα τα καλλιεργήσει. Η πράξη αυτή λαμβάνει χώρα πάντα σ’ ένα προστατευμένο περιβάλλον, αντανακλώντας τις νοοτροπίες και τη φιλοσοφία του δημιουργού σε μια ορισμένη εποχή. Σε μια τέτοια «άλλη» εποχή ο περσικός κήπος αναπαραστάθηκε δισδιάστατα στο περσικό χαλί, απεικονίζοντας τον κήπο της Εδέμ. Ο «δικός» μας παράδεισος προέρχεται, επίσης, από την περσική λέξη pairi-daeza που σημαίνει περίκλειστος. Η έννοια της καλλιέργειας δεν αφορά μόνο τη γη, αλλά και το πνεύμα. Καθόλου τυχαία, ο λατινογενής όρος για τον πολιτισμό –η «κουλτούρα»- έχει τις ρίζες του στην καλλιέργεια της γης.
Ο κήπος μπορεί να μεταφερθεί στο εσωτερικό του οίκου ως χαλί, ταπετσαρία, πίνακας, άνθη σε βάζο. Όσο για το περσικό χαλί, με την εξαίσια φυτική διακόσμηση, μπορεί να μεταμορφωθεί σε μαγικό ιπτάμενο χαλί που θα μας μεταφέρει εκτός του οίκου, πάνω από τον τοίχο, και θα μας επιτρέψει να περιπλανηθούμε ανά τον κόσμο, φέροντας μαζί μας την οικειότητα του δικού μας κήπου, του δικού μας πολιτισμού.
Οι καλλιτέχνες του the symptom #9 καλούνται να προσεγγίσουν τον κήπο με σύγχρονο τρόπο. Το «έξω», δηλαδή ο κήπος, θα παρουσιαστεί ως ένα «μέσα» και οι καλλιτέχνες, με βάση την ιδέα του χαλιού, θα δημιουργήσουν έργα που θα παρουσιαστούν στο παλαιό νοσοκομείο της Άμφισσας. Από την άλλη, έργα που παραδοσιακά εκτίθενται «εντός των τειχών» θα παρουσιαστούν σε αυλές, κήπους και πάρκα της πόλης της Άμφισσας. Έτσι για πρώτη φορά το Symptom Project θα ανοιχθεί σε όλη την πόλη, δίνοντας στους κατοίκους και τους επισκέπτες τη δυνατότητα μιας νέας θέασης και συνάντησης με πολλά από τα εκθέματα μέσα στον ιστό της καθημερινής τους ζωής.»

Φαίη Ζήκα και Νίκος Παπαδόπουλος                       


Συμμετέχοντες: Ιάνθη Αγγελίογλου, Αλέξανδρος Αλεκίδης, Άρτεμις Βασιλοπούλου, Πέννυ Γκέκα, Γιώργος Γυπαράκης, Μάρθα Δημητροπούλου, Θεόδωρος Ζαφειρόπουλος, Γιάννης Θεοδωρόπουλος, Λίζη Καλλιγά, Εύη Καλογηροπούλου, Χρήστος Καλόγηρος, Ξανθή Κωστορρίζου, Άννα Λάσκαρη, Ανδρέας Λυμπεράτος, Δέσποινα Μεϊμάρογλου, Μάρω Μιχαλακάκου, Πέτρος Μπάτσιαρης, Ράνια Μπέλλου, Νατάσα Μπιζά, Κρίστι Μπουτσάι, Ελένη Μυλωνά, Κατερίνα Παπαζήση, Τερέζα Παπαμιχάλη, Ρένα Παπασπύρου, Ευτύχης Πατσουράκης, Βασίλης Παφίλης, Γιώργος Σκυλογιάννης, Φανή Σοφολόγη, Έφη Σπύρου, Πρόδρομος Χαραλαμπίδης, Πάνος Χαραλάμπους, Espantapajaros project (Νίκος Τρανός και Νίκος Γκίκας)



“Τα δημώδη”
Επιμέλεια: Αποστόλης Αρτινός
Παραγωγή: The Symptom Projects
Οικία Πανουργιά, Άμφισσα.
Εγκαίνια: Παρασκευή 14 Σεπτεμβρίου 2018, 20.00- 22.00
Διάρκεια έκθεσης: 14 - 30 Σεπτεμβρίου 2018.
Ώρες λειτουργίας: καθημερινά 18.00 - 22.00

«Εν αρχή ην ο λόγος, ο προφορικός λόγος. Μια αφήγηση που περνά από στόμα σε στόμα, οι εκδοχές της, η διασπορά της. Ένα παλίμψηστο λόγου που διατρέχει πολλές πνοές κι αποθησαυρίζεται σ’ ένα αιθέριο πεδίο. Μια αφήγηση που συγκροτεί τον αφηγηματικό της πυρήνα και διασύρει τα σημεία του. Μια φασματική κειμενικότητα που αναδύεται στην πραγματικότητα των εκφορών της, αυτό το «από στόμα σε στόμα», και που διαγράφεται ως μια αλύσωση πάθους. Ο δημώδης λόγος δεν ανιχνεύεται στην αρχαιολογία των υπογραφών του, σε μοναδικές πηγές εκφοράς, μια τέτοια μοναδικότητα δεν υφίσταται στη δημώδη παράδοση, αλλά στην ευρύτητα των ακροάσεών του, στην ανταπόκρισή του. Είτε έχουμε να κάνουμε με το παραμύθι, είτε με το δημοτικό τραγούδι, αυτό εν τέλει που συγκροτεί το είναι αυτών των αφηγήσεων, τη διάδοση και διάσωσή τους, είναι αυτή η επιτελεστικότητα της επιθυμίας του άλλου…»

Αποστόλης Αρτινός

Συμμετέχοντες: Δημήτρης Αμελαδιώτης, Μαρίνα Βελησιώτη, Φοίβη Γιαννίση, Λυδία Δαμπασίνα, Βασίλης Ζωγράφος, Κωνσταντίνος Λαδιανός, Θεοδώρα Μαλάμου, Βιργινία Μαστρογιαννάκη, Ειρήνη Μπαχλιτζανάκη, Απόστολος Ντελάκος, Μυρτώ Ξανθοπούλου, Νίκος Παπαδημητρίου, Ιορδάνης Παπαδόπουλος, Βάσω Πλαβού, Χαρά Πιπερίδου, Νάνα Σαχίνη, Χριστίνα Σγουρομύτη, Μάρω Φασουλή, Μάριος Χατζηπροκοπίου, Διονύσης Χριστοφιλογιάννης.

Κείμενα καταλόγου: Αποστόλης Αρτινός, Μαριεύη Μαστοράκη, Παντελής Μπουκάλας, Γιώργος Τζιρτζιλάκης.

Την ημέρα των εγκαινίων θα πραγματοποιηθούν μια σειρά επιτελεστικών δράσεων πάνω στο δημώδη λόγο:

Στη performance «Ο Νεκρός Αδελφός», ο Δημήτρης Αμελαδιώτης, διασκευάζει την γνωστή δημώδη παραλλαγή ''Του Νεκρού Αδελφού'', που μιλά για την ομορφιά της ζωής. Ποικίλοι φωνητικοί και ρυθμικοί αυτοσχεδιασμοί θα προβλέψουν σε συγκινησιακές φορτίσεις και θα υμνήσουν την πηγαία αυτή σοφία της ζωής που γνωρίζει πως να γιορτάζει τις πίκρες και τις χαρές. H performance τελετουργείται συνοδείας πλέγματος που φέρει μεταλλικά και ξύλινα στοιχειά με τις ηχητικές τους επεμβάσεις.

Στο «Wind – chase via cyclical movement», η Χαράς Πιπερίδου, ανασύρει στίχους του Εκκλησιαστή (αιρετικού βιβλίου της Εβραϊκής Βίβλου και της χριστιανικής Παλαιάς Διαθήκης), μεταφράζοντάς τους σε έναν “συρφετό” κινήσεων με τελετουργική χροιά. Επαναλαμβανόμενες ενέργειες και αυτοσχεδιαστικοί και μη ήχοι αντηχούν την καθημερινότητα και εισέρχονται σε ένα δίκτυο συμβολισμού ερμηνεύοντας την υπαρξιακή και οντολογική σύνθεση και επιχειρώντας μία προσέγγιση της μυστικής δομής της ανθρώπινης μοίρας.

«Το τραγούδι της Ζωγραφούς» του Μάριου Χατζηπροκοπίου βρέθηκε σε ένα ανέκδοτο χειρόγραφο του Νικολάου Γ. Πολίτη (1850-1921) μαζί με άλλες είκοσι τρεις αποκηρυγμένες «εκλογές από τα τραγούδια του ελληνικού λαού»: δημοτικά τραγούδια που εγείρουν ζητήματα ομοερωτικής επιθυμίας και πένθους και τα οποία ο πατέρας της ελληνικής Λαογραφίας είχε επιχειρήσει να αποσιωπήσει. Σε πείσμα του πατέρα, ο αποκληρωμένος του γιος Alexandro Jorge de Carvalho de Polites (1901-1996) μετέφρασε και διέδωσε τα άσματα του χειρογράφου ανά την υφήλιο. Οι περιπέτειες της Ζωγραφούς ακούγονται εδώ σε αντίστιξη με ένα από τα ποιήματα του ίδιου του Alexandro, φέρνοντας σε διάλογο το αρχείο του πατέρα με το αρχείο του γιου. Απόσπασμα: «Λουφάζει ο Γιάννος στα βυζά, σαν λαβωμένο αγρίμι/ κι η Ζωγραφού, η Παναγιά, στην αγκαλιά τον σφίγγει/ Πώς έν’ που τα νιογέννητα γλυκό χορταίνουν γάλα;/ έτσι κι ο Γιάννος βύζαινε του υγιού του το συχώριο».

Επίσης το Σάββατο 29 Σεπτεμβρίου και ώρα 19.00, θα πραγματοποιηθούν στο χώρο της οικίας Πανουργιά δυο ακόμη επιτελεστικά δρώμενα. Μια αφήγηση του έργου «Μαρία Πενταγιώτισσα» από τη Νάντια Γιώτη. Ένα αφηγηματικό ταξίδι στο χρόνο, σε πεζό κι έμμετρο λόγο, που ακολουθεί τη μοίρα αυτής της τόσο γνωστής μα, στην πραγματικότητα, και τόσο άγνωστης μορφής μέσα από μια σύγχρονη ματιά. Και μια θεατρικοποιημένη εκδοχή του Ερωτόκριτου όπου το λογοτεχνικό έργο του Βιτσέντζου Κορνάρου θα ζωντανέψει μέσα από κίνηση και μουσικά ηχοχρώματα, μεταφέροντας μας σε σκηνές που κυριαρχεί ο έρωτας, η αγάπη, ο φόβος, η απώλεια, ο χωρισμός, η χαρά, όλες εκείνες οι στιγμές και τα συναισθήματα που πλαισιώνουν τη ζωή. Καλλιτεχνική επιμέλεια: Ελένη Ιντέρνου, Ελένη Νάκου, Ευαγγελία Τσονάκα. Παραγωγή: Ομάδα Μουσικού Θεάτρου Ωδείου Άμφισσας. Παίζουν: Μιχάλης Αναγνώστου, Βαλεντίνα Ζώτου, Ελένη Ιντέρνου, Αγάθη Κουλελή, Παναγιώτης Κουτονιάς, Γιώργος Νάκος, Ελένη Νάκου, Αντριάνα Οικονόμου, Ευαγγελία Τσονάκα.



ΗΜΕΡΙΔΑ
“Εκδοχές του κήπου”
Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, Άμφισσα.
Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου 2018, 10.00- 14.00

Εικαστικές προσεγγίσεις του κήπου
Ανίνα Βαλκανά, επιμελήτρια, Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

Επιμελητικές προσεγγίσεις του κήπου
Ειρήνη Λεοντακιανάκου, ιστορικός τέχνης, Λέκτορας, Πανεπιστήμιο Αιγαίου

H σκιά του κήπου
Παντελής Χανδρής, εικαστικός, Αναπλ. Καθηγητής, Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών

Flora Filopappou: In situ / Ex situ
Νίκος Παπαδόπουλος, εικαστικός

Το πάρκο ως κοινωνικο-πολιτική εστία
Μαρίνα Μαροπούλου, Ανθρωπολόγος Δικαίου, Νομική Σχολή, Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Η θεραπεία του κήπου
Γεωργία  Μέντζα, ιστορικός τέχνης

Ο κήπος ως διεπαφή μεταξύ ανθρώπου και φύσης
Φαίη Ζήκα, Αναπλ. Καθηγήτρια Φιλοσοφίας και Θεωρίας της Τέχνης, Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών


Περισσότερες πληροφορίες:
http://the-symptom-projects.blogspot.com

Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2018

Η ιστορία του Σινεμά στην Άμφισσα




Του Νίκου Κοκολόγου

“Το 1918 -1919 ήρθε ο κινηματογράφος στην Άμφισσα, παίχτηκε ένα έργο με θέμα το μπακαλιάρο σε ξένους ναύτες που είχαν έρθει με πλοίο στην Ιτέα.
Το 1925 γίνονται οργανωμένες προβολές κινηματογράφου στην πόλη και το 1930 προβάλλονται έργα στο Κορδώνειο και στο καφενείο Πανελλήνιο. Έχουμε την πρώτη χειροποίητη κινηματογραφική μηχανή με βουβές ταινίες.
Το 1938 εμφανίζεται στην Άμφισσα ο ομιλών κινηματογράφος με πρώτα έργα να παίζονται στο Κορδώνειο και μετά στο Πανελλήνιο.


Ο πρώτος θερινός κινηματογράφος στην Άμφισσα είναι ο ΣΙΝΕ ΟΑΣΙΣ, στο χώρο που είναι πίσω από την Τράπεζα Πειραιώς σήμερα και στο πρατήριο του Πολίτη. Επίσης, υπήρχε ο ΣΙΝΕ ΤΙΤΑΝΙΑ, ανάμεσα στο σημερινό Μουσικό Σχολείο και στο πρατήριο της Aegean. Στα μέσα του 1930 το ΣΙΝΕ ΑΙΓΛΗ, όπου λειτούργησε ως το 1983 με 1984, εκεί που είναι σήμερα το café retro. Μάλιστα οι Ιταλοί τον χρησιμοποίησαν στον καιρό της Κατοχής για να κάνουν εκτελέσεις. Οι οθόνες των θερινών σινεμά ήταν από τσιμέντο.


Επίσης από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 ως το 1978 – 1979 λειτούργησε και ο θερινός κινηματογράφος ΠΑΛΑΣ, εκεί που είναι σήμερα η πολυκατοικία του Καράντζαλη δίπλα από την ταβέρνα Αριστογεύσεις, από το Γιάννη Φουσέκη, Γιώργο Λαλά και Ηλία Κοκολόγο.


Η πρώτη ταινία που γυρίστηκε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν οι ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΞΑΝΑΡΧΟΝΤΑΙ. Τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν στην Αλεξάνδρεια, διότι εκεί υπήρχαν στούντιο.
Το 1959 με 1960 δημιουργείται ο χειμερινός σινεμάς ΑΠΟΛΛΩΝ (άνοιξε στις 29-12-1960), εκεί που είναι σήμερα το κινέζικο πολυκατάστημα, με 700 θέσεις χωρητικότητα, από τους Δημήτρη Ψιμούλη, Στάθη Τζαμτζή και Λάκη Λακαφώση. Ο Απόλλων λειτούργησε ως το 1984-1985. Το 1987 κλείνει από την κρίση του βίντεο και των βιντεοκασετών. Τον Απόλλωνα τον λειτούργησαν από το 1981 εως το 1985 οι Καραδήμας Γ. ,Καρμίρης Ι., ΣΜπαγδατογλου (εταίροι).


Η Άμφισσα θα μείνει χωρίς σινεμά από το 1987 ως το 1994. Το 1994 ανοίγει ο καλοκαιρινός σινεμάς ΑΣΤΡΟΝ (το Αστρον υπήρχε από την δεκαετία του 1960..έκλεισε το 1970 και ξανάνοιξε το 1984 – 1985 και επαναλειτούργησε το 1994), απέναντι από το πρατήριο του Πολίτη, από τον Παρασκευά Μπιλέρη και για δύο περιόδους.
Το 1993 ιδρύεται η Κινηματογραφική Λέσχη Άμφισσας.
Το 1996 ξεκινά προβολές με πρώτη ταινία το ΑΚΡΟΠΟΛ στο Πνευματικό Κέντρο Άμφισσας.
Το 2011 στο αλσάκι του ΠΚΦ λειτούργησε πάλι θερινός κινηματογράφος στην πόλη και τα δύο τελευταία χρόνια υπάρχει συνεργασία του ΠΚΦ και της ΚΛΑ για το θερινό σινεμά”.

Από εκδήλωση του Τρίτου Δημοτικού Σχολείου

Κυριακή, 20 Μαΐου 2018

Δημήτρης Μαραμής / Η Όπερα των Φαντασμάτων


Χάρμαινα – Άμφισσα, Σάββατο, 30 Ιουνίου 2018, 21:00


Ο Βουρκόλακας / Το Στοιχειό
Μουσικό Δράµα

H Όπερα των Φαντασµάτων του Δηµήτρη Μαραµή στηρίζεται στη γνωστή παραλογή Του Νεκρού Αδελφού, το αριστουργηµατικό δηµοτικό αφηγηµατικό τραγούδι µε τον έντονα δραµατικό και µεταφυσικό χαρακτήρα που πραγµατεύεται τη διαδεδοµένη δοξασία για τους βρικόλακες. Το τραγούδι αυτό, που απαντά επίσης σε διάφορες παραλλαγές σε όλους τους λαούς των Βαλκανίων αλλά και σε αρκετές χώρες της Κεντρικής Ευρώπης, συνδέει τον άνθρωπο µε τους αρχέγονους φόβους και τις αρχέγονες δοξασίες του και αποτελεί γέφυρα ανάµεσα στη σύγχρονη και την παλαιότερη εποχή. Το δεύτερο τραγούδι, Το Στοιχειό της Χάρµαινας, σε στίχους του Σωτήρη Τριβιζά, αξιοποιεί έναν θρύλο της περιοχής της Άµφισσας. Αναφέρεται σε έναν ανεκπλήρωτο έρωτα που οδηγεί στην αυτοκτονία και παραπέµπει στη λαϊκή δοξασία για τα «στοιχειά», για τις ψυχές δηλαδή των νεκρών που δεν βρίσκουν ανάπαυση µετά τον θάνατο. Και τα δύο τραγούδια συνδέονται µεταξύ τους µε κοινούς εκφραστικούς τρόπους και κοινές θεµατικές και µας δίνουν την εικόνα µιας προβιοµηχανικής κοινωνίας, φτωχότερης ασφαλώς σε υλικά αγαθά αλλά πλουσιότερης σε ποίηση και µαγεία.

Ο Βουρκόλακας (Το Τραγούδι του Νεκρού Αδελφού)

Μια µάνα έχει εννιά γιους και µια µονάκριβη κόρη. Έπειτα από πίεση του Κωσταντή, ενός από τους γιους της, πείθεται να παντρέψει την κόρη της πολύ µακριά στα ξένα. Ο Κωσταντής δίνει όρκο πως θα φέρει πίσω την κόρη εάν συµβεί κάποιο καλό ή κακό περιστατικό. Όµως όλοι οι αδερφοί πεθαίνουν και τότε η µάνα, που έχει αποµείνει ολοµόναχη, αναθεµατίζει τον νεκρό Κωσταντή επειδή δεν τήρησε τον όρκο του. Ο Κωσταντής βγαίνει από τον τάφο του και πηγαίνει να φέρει πίσω την Αρετή από τα ξένα. Στον δρόµο της επιστροφής η κόρη δεν έχει καταλάβει πως ο αδερφός της είναι βρικόλακας, κι ενώ ταξιδεύουν µαζί διάφορα πουλιά µε ανθρώπινη λαλιά απορούν πώς ταξιδεύει η όµορφη κοπέλα µε έναν νεκρό καβαλάρη. Όταν φτάνουν στο σπίτι, ο Κωσταντής, έχοντας πια εκπληρώσει τον όρκο του, ξαναγυρίζει στον τάφο του. Στον τάφο τον ακολουθούν η µάνα και η κόρη.

Το Στοιχειό (Το Στοιχειό της Χάρµαινας)

Στη Χάρµαινα, τη συνοικία των ταµπάκηδων της Άµφισσας, ο Κωνσταντής ερωτεύεται την όµορφη Ελένη και της ορκίζεται πως ο έρωτας τους θα είναι αιώνιος και πως ούτε ο θάνατος δεν θα µπορέσει να τους χωρίσει. Έρχονται όµως δύσκολες εποχές και ο Κωνσταντής υποχρεώνεται να πάρει τον δρόµο της ξενιτιάς. Η Ελένη µένει πίσω περιµένοντας. Κάποια µέρα, καθώς πηγαίνει στη βρύση για να πάρει νερό, τη χτυπά κεραυνός και τη σκοτώνει. Όταν επιστρέφει ο Κωνσταντής και µαθαίνει το θάνατο της αγαπηµένης του, αυτοκτονεί πέφτοντας από το Κάστρο της πόλης. Εξ αιτίας του όρκου του αλλά και του αµαρτήµατος της αυτοκτονίας, ο Κωνσταντής στοιχειώνει κοντά στη βρύση της Χάρµαινας και καταδικάζεται να περιπλανιέται στους αιώνες.

Το έργο είναι ανάθεση του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών και θα παρουσιαστεί στην ολοκληρωµένη του σκηνοθετηµένη µορφή το 2019 στην αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη του Μεγάρου.

Eρµηνευτές (αλφαβητικά):
Θοδωρής Βουτσικάκης, Βασίλης Δηµακόπουλος, Ελένη Δηµοπούλου, Αργυρώ Καπαρού, Βασιλική Καρακώστα
Συµµετέχει µουσικό σύνολο.

Στα πλαίσια του Φεστιβάλ Δελφών


Σάββατο, 12 Μαΐου 2018

Εικόνες από ένα ταξίδι


Φωτογραφίες του William J. Woodhouse, από την επίσκεψη του στην Άμφισσα μεταξύ 1890-1935. Το απογυμνωμένο Κάστρο, τα τείχη της παλαιάς πόλης στον Αϊ Γιάννη, τα λίγα σπίτια, ο νεαρός ελαιώνας. Το ίδιο πάντα τοπίο.



Δευτέρα, 8 Ιανουαρίου 2018

Μεγάλο Καφενείο 1929


Το Μεγάλο Καφενείο, στην πλατεία Κεχαγιά, στην Άμφισσα,-που έχει χαρακτηριστεί μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς, περνά πλέον στη νέα του ζωή, και με την θεατρική του σκηνή ανοικτή και ενεργή. Η αναπαλαίωση που έγινε από τους νέους ιδιοκτήτες του διέσωσε αλλά και ανέδειξε τον μεσοπολεμικό χαρακτήρα του χώρου  αλλά και την μοναδική του αστική αίγλη.

 












Την ιστορία του Μεγάλου Καφενείου μπορείτε να την διαβάσετε ΕΔΩ

Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

Αντάρτικο 2


Πρόκειται για τον ποιητικό διάλογο δύο συγγραφέων του Δημήτρη Γκιούλου και του Κωνσταντίνου Παπαπρίλη Πανάτσα. Το βιβλίο περιλαμβάνει συνολικά οκτώ διαλόγους, θεματικές ενότητες μιας κουβέντας, που με όπλο την κρυπτική γλώσσα της ποίησης προσπαθεί να αποκρυπτογραφήσει το παρόν. Ο Δημήτρης Γκιούλος κατάγεται από την Άμφισσα και περισσότερα για την συγγραφική του δουλειά μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ.


Αντάρτικο στο μικροαστισμό και στην υποκρισία

Του Δήμου Χλωπτσιούδη

Η αναρχική ποίηση από την εποχή του Τόλη Νικηφόρου και της Κατερίνας Γώγου, τους επιφανέστερους εκφραστές της, έχει αλλάξει σημαντικά μέσα στις δεκαετίες και έχει κυλήσει αρκετό νερό στους χείμαρρους των πολιτικών μηνυμάτων και των συναισθημάτων. Αν και τα χαρακτηριστικά του πεζοδρομίου και των συγκρούσεων δεν έχουν εξαλειφθεί, καθώς αποτελούν εγγενή στοιχεία της αντιεξουσιαστικής προσέγγισης, εντούτοις αυτά σήμερα πια ενσωματώνονται σε ένα συναισθηματικό πρίσμα και το μαχητικό στοιχείο αποκτά και συμβολική διάσταση.
Σε ένα τέτοιο κλίμα σύγκρουσης, ειρωνείας και πολιτικής αντίδρασης εντάσσεται και η νέα ποιητική συλλογή των Δημήτρη Γκιούλου & Κωνσταντίνου Παπαπρίλη-Πανάτσα, «αντάρτικο2» (κουρσάλ, 2016). Άλλωστε, όπως αναπροσδιορίζεται ο Γκιούλος αντί να γίνει αστροναύτης έμεινε να κυνηγά τις ουτοπίες του στη γη, ενώ Παπαπρίλης-Πανάτσας παρουσιάζεται ως κυνηγός παραμυθιών που τώρα πια τα γδέρνει.
Πρόκειται για μία ποιητική παρωδία που τόσο καίρια πληγώνει το φίλαυτο μικροαστισμό της ψευδούς ασφάλειας και σιγουριάς, καθώς εμπλέκεται με ήπιες υπερρεαλιστικές ροές που εκτοξεύονται από τα βάθη της αγανάκτησης για την εκούσια υποτέλεια. Η συνειρμική κίνηση σε συνδυασμό με την -αποφθεγματικού τύπου- στιχουργική λειτουργεί ως ηφαίστειο που βυθίζει κάθε ποιητική και ασφάλεια. Η δηκτική ειρωνεία της συλλογής πυρπολεί τις μικροαστικές αντιλήψεις για τα όνειρα και το κυνήγι της ζωής. Οι λέξεις σαν μολότοφ καίνε την υποκρισία με την οποία περιβάλλουμε τον εαυτό μας μέσα σε μία κοινωνία που βρωμίζει από τη σαπίλα. Μα τελικά εμείς οι ίδιοι είμαστε τα βακτήρια της κοινωνικής γάγγραινας, με όνειρα αόρατα που ζωγραφίσαμε στους τοίχους της φυλακής μας και τελικά ποτέ δεν κυνηγήσαμε (1).
Πλούσιες μεταφορές σε μία πρωτότυπη ήπια σουρεαλιστική εικαστική εκτοξεύουν το συναίσθημα και κεντρίζουν μία στοχαστική διάθεση. Η εικόνα και οι αισθήσεις μέσα στο σκηνικό περιβάλλον γίνονται σκέψεις και -ίσως- αυτοκριτική του κοινού. Αυτός ακριβώς είναι και ο επικίνδυνος για κάθε σύστημα ρόλος της τέχνης και της ποίησης. Μόλο που η επανάληψη αποτελεί πια μία ποιητική κοινοτοπία, τούτη διαθλάται στο αντιθετικό πρωτοπληθυντικό πρίσμα, υποτασσόμενη στο υπερρεαλιστικό αφηγηματικό χείμαρρο καθώς το ερωτικό συμπλέκεται με το επαναστατικό (4, 5). Τα προσφυγικά κύματα σκοντάφτουν στη λάσπη του ματωμένου ουρανού πλάι στο λανθάνον ερωτικό συναίσθημα των δημιουργών.
Με αβίαστο τρόπο μέσα στη συνειρμική ροή, η λαϊκή δημοτική παράδοση (6), η αρχαιοελληνική (7, 5) και τα παραμύθια (7) συμπλέκονται με τον έρωτα και την κοινωνική αναζήτηση.
Και είναι αναγκαίο να δούμε και τη σκηνική διάσταση των ποιητικών συνθέσεων. Όλα τα ποιήματα -δομημένα πάνω στο δεύτερο πρόσωπο- απευθύνονται σαν ποιητικές προκηρύξεις και σαν συνθήματα απευθείας στην καρδιά του ακροατή/αναγνώστη. Γιατί το δευτεροπρόσωπο αντικείμενο ως αποδέκτης είναι πάντα το ίδιο το κοινό, παρά τη διπολική κλητική επίκληση σε κάποιο αντικείμενο του έρωτα. Μα τούτο, ακριβώς, διαμορφώνει ένα πολυποίκιλο ποιητικό αντικείμενο με αλληγορικά ή ερωτικά και ειρωνικά χαρακτηριστικά.
Και τούτο εκφράζεται τόσο με τη γενικότητα του β΄ ενικού γραμματικού προσώπου όσο και με τις μόνο λογικές εναλλαγές των πρώτων προσώπων (το συλλογικό εμείς και το αυτοαναφορικό εγώ). Έτσι όμως δημιουργείται και μία μορφή διακειμενικού διαλόγου τόσο στο εσωτερικό των συνθέσεων όσο και σαν διαδραστική θεατρικότητα προς το κοινό. Και η σκηνικότητα αυτή επικουρείται συχνά από διαλογικά σημεία (7) ή ευθείες ερωτήσεις προς το ακροατήριο (1, 2).
Ποίηση γεμάτη οργή καίει τις αγανακτισμένες συνειδήσεις που πολεμούν με οδηγό την ουτοπία για να ανατρέψουν τις ήττες του παρόντος και του παρελθόντος (8) οιονεί αναρχοποιητικής προκήρυξης. Στον σουρεαλιστικό ιστό που στήνουν οι δύο ποιητές πάνω σε ένα πεζολογικό ύφος με συνδέσεις συνειρμικές, η φωτιά διατηρεί μέσα στην επαναστατικότητά της μία εσχατολογική διάσταση κάθαρσης και εξαγνισμού.


Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

The Symptom Projects 2017

Το The Symptom Projects πραγματοποιεί για όγδοη συνεχόμενη χρονιά στην πόλη της Άμφισσας το εκθεσιακό του πρόγραμμα: Την Παρασκευή 6 Οκτωβρίου 2017 πραγματοποιούνται τα εγκαίνια της φωτογραφικής έκθεσης “Περί-λήψεως” σε επιμέλεια της Νίκης Παπασπύρου και μια μέρα μετά, το Σάββατο 7 Οκτωβρίου τα εγκαίνια της ομαδικής έκθεσης “Τουρισμός”, σε επιμέλεια Ελπίδας Καραμπά και Γλυκερίας Σταθοπούλου και στις 13 και 14 Οκτωβρίου λογοτεχνικές συναντήσεις σε επιμέλεια του Αποστόλη Αρτινού. 


the symptom 08 / “Τουρισμός”
Επιμέλεια: Ελπίδα Καραμπά και Γλυκερία Σταθοπούλου
Παραγωγή: The Symptom Projects
Παλαιό Νοσοκομείο Άμφισσας
Εγκαίνια: Σάββατο 8 Οκτωβρίου 2017, στο Παλαιό Νοσοκομείο Άμφισσας
Διάρκεια έκθεσης: 8 - 22 Οκτωβρίου, 2017
Ώρες λειτουργίας: καθημερινά 18.00 - 22.00

«Η ιδέα του τουρισμού είναι ιδιαίτερα συνδεδεμένη με την Ελλάδα, καθώς η Ελλάδα μαζί με την Ιταλία υπήρξαν παραδοσιακοί προορισμοί ταξιδιού πολύ πριν οργανωθεί η βιομηχανία του τουρισμού. Μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο τα ταξίδια προωθήθηκαν ως μέρος της διπλωματίας, ενώ η επανάσταση των μεσων μεταφοράς επέκτεινε στις μάζες το δικαίωμα του ταξιδιού, μέχρι το ταξίδι και ο τουρισμός να συνδεθούν άρρηκτα με την οικονομία του θεάματος και την παγκοσμιοποιημένη οικονομία, που σαρώνει με τον ίδιο τρόπο το Κολλοσαίο, τη Ντίσνεϊλαντ, το Τσερνομπίλ και το Νταχάου. 
Ως ένα από τα σημεία διαπλοκής και αλληλεπίδρασης του τοπικού με το παγκόσμιο, ο τουρισμός φαίνεται να είναι το ιδανικό εκείνο πρίσμα, μέσω του οποίου μπορούν να εξεταστούν διάφορες εκφάνσεις του τοπικού, του υπερτοπικού, της ταυτότητας, της ετερότητας, της πολιτιστικής κληρονομιάς, της εμπορευματοποίησης και της παγκόσμιας κυκλοφορίας των ανθρώπων, εικόνων και κεφαλαίων. Διαμορφώνει το πεδίο πάνω στο οποίο εκφράζονται, σημασιολογούνται και επιτελούνται διάφορες εθνικές, τοπικές, έμφυλες, εργασιακές ταυτότητες και κοινωνικοί ρόλοι, καθώς και επαναπροσδιορίζονται οι ταυτότητες των χώρων και των τοπικών κοινοτήτων υποδοχής.
Οι τουριστικοί προορισμοί και τα αξιοθέατα, μπορούν να θεωρηθούν ως κόμβοι μιας επανάληψης επιτελεστικών πράξεων (ο θαυμασμός ενός αξιοθέατου, η ρομαντικοποίηση μια τοποθεσίας κ.α.). Οι τόποι εμπλέκονται σε πολύπλοκα δίκτυα σχεσιακότητας, όπου οικοδεσπότες, επισκέπτες, κτίσματα και αντικείμενα συνδέονται για να επιτελέσουν ορισμένες αναπαραστάσεις. Οι προορισμοί αυτοί συχνά αποτελούν ιζηματογενείς συσσωρεύσεις αυτών των επιτελέσεων.
Με την ευκαιρία της έκθεσης, καλούμε στην Άμφισσα καλλιτέχνες να παρουσιάσουν έργα πάνω στο θέμα του τουρισμού, θέτοντας φανερά και λανθάνοντα ζητήματα που συνδέονται με την ιδέα και την ιστορία του τουρισμού ως μέρους μιας ευρύτερης βιομηχανίας, της πολιτικής και της οικονομίας, που επεκτείνονται σε ζητήματα του τοπικού και του παγκόσμιου, σε ζητήματα ταυτότητας, κοινωνικών ρόλων, αναπαραστάσεων και φυσικών ή νοητικών κατασκευών.
Η Άμφισσα δεν γίνεται εδώ κατάνοητή απλά ως ένα γεωγραφικό σημείο αλλά μας παρέχει τη δυνατότητα να στοχαστούμε πάνω στην ειδυλλιακότητα και την αποκέντρωση. Γειτνιάζοντας με έναν βαρυσήμαντο συμβολικά τόπο, τους Δελφούς, μας παρέχει την αφορμή να σταθούμε κριτικά απέναντι στα θεωρούμενα ως αυτονόητα και να προβληματίσουμε καθιερωμένες και κυρίαρχες μορφές και συστήματα γνώσης και εμπειρίας.»
Ελπίδα Καραμπά και Γλυκερία Σταθοπούλου         

Συμμετέχοντες: Μιχάλης Αδάμης, Νίκος Αρβανίτης, Εύα Γιαννακοπούλου, Θοδωρής Ζαφειρόπουλος, Γιώτα Ιωαννίδου, Νίκος Καναρέλης, Απόστολος Καραστεργίου, Ζήσης Κοτιώνης, Πάνος Κούρος, Μαρία Λάλου και Skafte Aymo-Boot, Νατάσα Μπιζά, Ραλλού Παναγιώτου, Πάνος Σκλαβενίτης, Κωνσταντίνος Χατζηνικολάου, Ινώ Βαρβαρίτη και Γιάννης Δελαγραμμάτικας, KaveCs, Οι αρχιτέκτονες της φάλαινας, Ευθύμης Θέου και Ηλέκτρα Αγγελοπούλου, Aysenur Babuna.



es-optron 05 / “Περί-λήψεως”
Επιμέλεια: Νίκη Παπασπύρου
Παραγωγή: The Symptom Projects
Μουσείο Πανουργιά, Άμφισσα.
Εγκαίνια: Παρασκευή 6 Οκτωβρίου 2017, 20.00
Διάρκεια έκθεσης: 6 - 22 Οκτωβρίου, 2017.
Ώρες λειτουργίας: καθημερινά 18.00 - 22.00

Η σχέση του έργου τέχνης με τον χώρο και τον χρόνο είναι ποικίλη και πολλαπλή. Κανένα ανθρώπινο έργο δεν δημιουργεί πιο αποτελεσματικά την εντύπωση της διεύρυνσης ή της συρρίκνωσης του χώρου και του χρόνου από το έργο τέχνης. Είναι αυτό που συμπυκνώνει και διαστέλλει παρόν παρελθόν και μέλλον· είναι αυτό που τα περιεχόμενα και οι προορισμοί του διαρκώς επαναπροσδιορίζονται.
Η έκθεση «Περι-λήψεως» παρουσιάζει τρείς εικαστικούς καλλιτέχνες, Απόλλωνα Γλύκα, Νίκο Ιαβάτσο και Δημήτρη Κατσούδα που επιχειρούν να κατανοήσουν τις μεταβλητές έννοιες του χώρου και του χρόνου μέσα από τη φωτογραφική εικόνα. Παρακολουθεί τον τρόπο που ο χώρος και ο χρόνος εμφανίζονται στα έργα τους, αλλάζοντας συνεχώς ρόλο και λειτουργία. Η φωτογραφική διαδικασία γίνεται η αφετηρία σκέψεων γύρω από την κριτική κατανόηση της πραγματικότητας ως χωρο-χρονικής συνθήκης. Η έκθεση επιδιώκει να τονίσει ότι τα αισθητικά φαινόμενα είναι τα διαχρονικά εργαλεία που αποκαλύπτουν νέες όψεις του κόσμου και στα οποία οφείλουμε μια διαφορετική πρόσληψη, κατανόηση και ερμηνεία του.
Κάθε αντίληψη της ιστορίας εκφέρεται πάντοτε μαζί με μια συγκεκριμένη εμπειρία του χρόνου· εμπειρία που διαπλέκεται μαζί της, που την ορίζει καταστατικά και που προορίζεται ακριβώς να την ανεβάσει στο φως. Παρομοίως και κάθε κουλτούρα είναι πάνω απ' όλα μια συγκεκριμένη εμπειρία του χρόνου και καμιά νέα κουλτούρα δεν είναι δυνατή χωρίς κάποια μεταβολή αυτής της εμπειρίας. Ως εκ τούτου, το πρωταρχικό καθήκον μιας αυθεντικής επανάστασης δεν είναι ποτέ άπλα και μόνο «να αλλάξει τον κόσμο παρά και προπαντός να αλλάξει τον χρόνο».
Νίκη Παπασπύρου

“Petra-Luna, a music collective”
Live-performance “The Yard”
Μουσείο Πανουργιά, Παρασκευή, 6 Οκτωβρίου 2017. 21.00

Στο πλαίσιο της έκθεσης ‘Περί-λήψεως’ θα πραγματοποιηθεί live-performance της κολεκτίβας Petra-Luna. Το σχήμα παρουσιάζει την μουσική δραστηριότητα της άμεσης / στιγμιαίας μουσικής σύνθεσης που συνδυάζει την επικοινωνία των συναισθημάτων και την οργανική τεχνική με την αυθόρμητη ανταπόκριση στην μουσική που ακούγεται από τα άλλα μέλη του σχήματος που συμμετέχουν στο δεδομένο σύνολο. Στην μουσική κολεκτίβα Petra-Luna συμμετέχουν επί το πλείστον εικαστικοί που έχουν μουσική παιδεία ή και όχι. Δημιουργήθηκε στα Πετράλωνα, Αθήνα, το 2014.
Συμμετέχοντες: Κορνήλιος Γραμμένος, Ηλίας Σιψάς, Απόλλων Γλύκας, Χρήστος Μπληγιάννος, Φοίβος Παλαιογιάννης, Τέο Δασκαλάκης, Γιώργος Παλαμάρης, Νικόλας Iavazz, Οδυσσέας Γλύκας, Βαγγέλης Χατζής, Ζετα Νικολοπούλου



Λογοτεχνικές συναντήσεις
Μουσείο Πανουργιά, Άμφισσα.
Επιμέλεια: Αποστόλης Αρτινός

Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου. 19.00.

ΜετΑΤηΛΗθη
Μια σκηνική σύνθεση κίνησης και λόγου πάνω στο βιβλίο «Ο Τελευταίος Άνθρωπος» του Μωρίς Μπλανσό. Με τους Αποστόλη Αρτινό, Γιώργο Ευθυμίου, Δανάη Μανωλέσου και Δήμητρα Αγγέλου.

Αντάρτικο
Των Δημήτρη Γκιούλου και Κωνσταντίνου Παπαπρίλη – Πανάτσα
Πρόκειται για έναν διάλογο που οι δυο συγγραφείς δημιούργησαν από κοινού και αποτυπώνει τις ποιητικές τους ανταλλαγές. Οκτώ διαλόγοι που είναι και θεματικές ενότητες μιας κουβέντας που με όπλο την κρυπτική γλώσσα της ποίησης προσπαθεί να αποκρυπτογραφήσει το παρόν.


«Η αδύνατη εκφορά»
(επιτελεστικές αναγνώσεις)

Σάββατο, 14 Οκτωβρίου. 19.00.

Συμμετέχοντες: Δημήτρης Αμελαδιώτης, Φοίβη Γιαννίση, Πατρίτσια Κολαίτη, Δημήτρης Λεοντζάκος, Βιργινία Μαστρογιαννάκη, Ιορδάνης Παπαδόπουλος, Χαρά Πιπερίδου


Δημήτρη Αμελαδιώτη: H performance «Γιατί είναι πλάσματα του νου», είναι βασισμένη σε αποσπάσματα έργων του Γ.Βιζυηνού και του Ν.Καζαντζάκη  ( "Το αμάρτημα της μητρός μου"/ "Ασκητική" ), και επιχειρεί μίαν ανάγνωση των κειμένων αυτών διά της παρεκφοράς του λόγου και της εμψύχωσης ενός μπόγου σχοινιών, κατάλοιπο άλλων δοκιμών κι εμπειριών.

Φοίβη Γιαννίση: Θάλαμος
Μέσα σε θάλαμο τον έβαλε, κι εφάρμοσε τις φωτεινές τις πόρτες
κι εκείνου η φωνή έρεε δυνατή, αλλά ρώμη
δεν είχε όπως παλιά στα μέλη τα κυρτά
(Ομηρικός Υμνος στην Αφροδίτη)
Η θεική και η ζωική φωνή. Η Αφροδίτη και ο Τιθωνός. 

Πατρίτσια Κολαίτη: «ΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΠΕΡΣΕΦΟΝΗΣ Ή ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ"
Απαγγελία στα όρια του πνιγμού. Η σωματική καταγωγικότητα της φωνής αναδυόμενη από τα βάθη του αμνιακού σάκκου, της γυάλας, του νερού, του πηγαδιού. Η Περσεφόνη κόρη-χρυσόψαρο, η ασφυξία και η θραύση, σε μια υβριδική πειραματική περφόρμανς που συγκεράζει σωματική δράση, επιτελεστική απαγγελία και sound poetry.

Δημήτρης Λεοντζάκος: «Το τείχος / Η αδύνατη εκφορά».
Είναι υπάρξεις ακουστικές. Η φύση τους είναι μια φύση τείχους. Λεπτές και επίπεδες σαν αρμοί και γλείφουν τις πέτρες, τους τοίχους. Σαν βρύα, συναισθηματικές και θλιμμένες, σαν αδύνατη ανάμνηση γης.
Ανάγνωση, ήχοι και εικόνα σε σκηνικό ημίφως. Λεπτής, αδιέξοδης αιώρησης και λεκτικής συντριβής.

Βιργινία Μαστρογιαννάκη: «reading in/ reading out»
Το κείμενο της Α’ Εθνοσυνέλευσης αποτέλεσε τον θεμέλιο λίθο επάνω στον οποίο βασίστηκε η νομοθεσία της χώρας, αναφορικά στα δικαιώματα, τις υποχρεώσεις του πολίτη, αλλά και την οργάνωση και τους βασικούς λειτουργικούς κανόνες του κράτους και των θεσμών. Θα διαβαστεί απνευστί,  τόσο κατά την εκπνοή, όσο και κατά την εισπνοή.

Χαρά Πιπερίδου: Το «Amor-logie plus éloignée» αποτελεί μια σύμφυρση  αφηγήσεων του έρωτα - βασισμένη σε κείμενα του George Bataille ("Μαντάμ Εντουαρντά" / "Ο Ερωτισμός") και ποιήματα του Jalaluddin Rumi ( "Ο Αγαπημένος") - και συνθέτει ένα τοπίο ομολογίας και εξαΰλωσης του εαυτού. Η “Έρωτο-λογία" αυτή ενσαρκωμένη υπό τον μανδύα εικονοποιημένων υπαινικτικών λεκτικών στοιχείων, επιθυμεί να αποπνεύσει μία απόκοσμη αύρα.

Τρίτη, 30 Μαΐου 2017

ΚΤΕΛ Άμφισσας

1960

Στον ελαιώνα

Δεκαετία 40.
Στο διάλεγμα της ελιάς υπό το βλέμμα του επιστάτη