Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2020

Άμφισσα 1926




Φωτογραφίες των Underwood & Underwood.

Αρχείο Library of Congress

Τρίτη, 16 Ιουνίου 2020

Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2020

Οδοιπορικό στην Άμφισσα


Της Μαρίας Κανάτα


Έζησα στην Άμφισσα μέχρι τα 15 μου.
 Η Άμφισσα ήταν μια πόλη ζωντανή που μου άφησε όμορφες αναμνήσεις από μια ξέγνοιαστη παιδική ηλικία, με παιχνίδια στους δρόμους και στις πλατείες της, με τα σινεμά τα καλοκαίρια.
 Στα επόμενα χρονιά της ζωής μου ήταν πάντα  σημείο αναφοράς για εμένα, όσο ζούσε ο πατέρας μου οι επισκέψεις μου ήταν τακτικές και οι σχέσεις μου με τους φίλους μου  ζωντανές, ουσιαστικές.. Οι αναμνήσεις μου από τα χρόνια εκείνα τα εφηβικά και μεταεφηβικά είναι  πολλές και με συντροφεύουν ακόμα. Όμορφες εμπειρίες που με σημάδεψαν και παραμένουν αξέχαστες.
Δούλεψα στο εικαστικό εργαστήρι του Δήμου Άμφισσας διδάσκοντας γλυπτική κεραμική που υπήρξε  για μένα η πρώτη μου διδακτική εμπειρία.


 Μετά τον θάνατο του πατέρα μου έφυγα και μετεγκαταστάθηκα στο Ναύπλιο οριστικά.
 Η Άμφισσα ήταν και είναι πάντα μέσα στη σκέψη και στη ψυχή μου...Ένας αγαπημένος τόπος. Μια πόλη κι αυτή με τα καλά της και τα κακά της όπως όλες οι επαρχιακές πόλεις της Ελλάδας όμως πάντα ξεχωριστή για εμάς τους Σαλωνίτες.


 Από τους μεγάλους και σεισμούς και μετά η πόλη άρχισε σιγά σιγά να χάνει το  ρουμελιώτικο χρώμα της, τα παλιά μαγαζιά γκρεμίστηκαν, τα  κουδουνάδικα  και  πολλά από τα υπέροχα νεοκλασικά της σπίτια. Αντικαταστάθηκαν σύντομα με σύγχρονες μονότονες και άχρωμες οικοδομές χωρίς χαρακτήρα. Διασώζονται ακόμα μερικά αστικά νεοκλασικά που κι αυτά δυστυχώς φθείρονται ταχύτατα. Μερικά από αυτά ευτυχώς έχουν ανακαινιστεί και χρησιμοποιούνται.


 Οι φωτογραφίες αυτές της πόλης μου είναι κατασκευασμένες από θραύσματα του σήμερα και του χθες με σκοπό να τονιστεί αυτό που χάνεται ή έχει ήδη χαθεί...
 Διαχωρίζω τις φωτογραφίες, συνδυάζοντας και ανασυνδυάζοντας, για να δημιουργήσω  απρόσμενες αντιπαραθέσεις, να σχηματίσω σχέσεις. Μια ακούσια λεπτομέρεια μπορεί να απαιτήσει την πλήρη προσοχή μου. Καθώς χτίζω την σύνθεση μου προσθέτω τμήματα από την ίδια ή άλλες φωτογραφίες  για να τα συνδέσω ρεαλιστικά ή αφαιρετικά και να δημιουργήσω μια προκλητική αμεσότητα.


 Η φωτογραφική σχέση μεταξύ του εικονογραφικού και του αφηγημένου είναι μία από τις πιο θεμελιώδεις κατανοήσεις του τόπου και του χρόνου. Ο "Τόπος" είναι κάτι που φέρνουμε μαζί μας - μια σύνοψη των εσωτερικών αναμνήσεών μας που χαρτογραφήθηκαν στο παρόν τοπίο καθώς το διασχίζουμε. Η συνέχεια της γης όμως, έχει το δικό της αδιάσπαστο χρονικό πλαίσιο και είναι πολύ μεγαλύτερη και σταθερότερη από τον διακεκομμένο, περιορισμένο χρόνο που μπορούμε  εμείς να περάσουμε μαζί της.
Ενώ ψάχνουμε για το καθολικό, είμαστε πάντοτε παγιδευμένοι από τη δική μας παρουσία, η πόλη μας ακολουθεί...

Πηγή: https: ifocus

"ΠΑΛΙΟ ΠΟΤΟΠΟΙΕΙΟ"


Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΥ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΜΦΙΣΣΑΣ




1890 - 1900: Κατασκευή κτιρίου, έναρξη λειτουργίας ως  σαπωνοποιείου, από τους αδελφούς Λαχανά, Γιάννη & Δημήτρη.
1944 – 1946 : Το μαγαζί λειτουργεί, όταν ήταν οι Άγγλοι στρατιώτες στην πόλη, ως καμπαρέ με την επωνυμία «ΓΑΡΔΕΝΙΑ» & ιδιοκτήτη τον Αμφισσιώτη Ιωάννη Γαϊτάνο.  Η ταμπέλα υπάρχει ως σήμερα σε τοίχο του καταστήματος & τη διέσωσαν σπουδαστές του Τμήματος Συντήρησης  Έργων Τέχνης του Επαγγελματικού Λυκείου Άμφισσας.
1944 - 1946: Τα νούμερα στους τοίχους του ποτοποιείου, δηλώνουν τα “σεπαρέ”, τα χωρίσματα που υπήρχαν στο κατάστημα, όπου οι γυναίκες υποδέχονταν τους πελάτες.
1946: Το μαγαζί άρχισε να λειτουργεί ως ποτοποιείο με ιδιοκτήτη-ποτοποιό τον Λεωνίδα Γιδόγιαννο. Μερίδιο στην ιδιοκτησία έχει και η Δερμάνη Μαρίκα (Μαρία), πρώτη εξαδέλφη του Λεωνίδα, από το σόι της μητέρας του Ασπασίας, το γένος Λαχανά. Το κατάστημα φέρει την ονομασία «Ποτοποιείο Γιδόγιαννου». Παρασκευάζει κονιάκ, ούζο, ρούμι, τσέρι, κουαντρό, μπανάνα, τριαντάφυλλο, πίπερμαν, μαστίχα.
1947-1948: Η πρώτη ποτοποιία που έβγαλε ετικέτες με ξένα λογότυπα, χρησιμοποιώντας την αγγλική γλώσσα.
1950, Σεπτέμβριος: «Χρυσό Μετάλλιο μετ΄επαίνου» στο «Ποτοποιείο Άμφισσας Λεωνίδα Γιδόγιαννου», στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, για  τα ποτά ούζο & κονιάκ ονόματος «Κάστρο Σαλώνων».
1952, Σεπτέμβριος: «Μέγα Βραβείο» στο «Ποτοποιείο Άμφισσας Λεωνίδα Γιδόγιαννου», στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, για  τα ποτά ούζο & κονιάκ ονόματος «Κάστρο Σαλώνων».
1965: Προσλαμβάνεται ως ποτοποιός ο Δημήτρης (Μίμης) Καστανάς & δουλεύει μαζί με τον ιδιοκτήτη κ. Γιδόγιαννο .
1985: Το ποτοποιείο κλείνει ως το 1992, λόγω σύνταξης του Λεωνίδα Γιδόγιαννου & Δημητρίου Καστανά.
1990:  Μεταβιβάζεται από τον Λεωνίδα Γιδόγιαννο  το μερίδιο ιδιοκτησίας του  στη γυναίκα του κ. Δημήτρη Καστανά, Ευθυμία και αυτή το μεταβιβάζει αμέσως στα δύο της παιδιά Νίκο & Σέργιο. Το μερίδιο της κ. Δερμάνη, με διαθήκη, αφέθηκε στην κ. Γεωργία Χαραμή (φρόντιζε το σπίτι της)  που δεν το έκανε αποδοχή, ούτε αυτή ούτε τα παιδιά της.
1992 ως 1996: Επαναλειτουργεί το ποτοποιείο, από τον Σέργιο Καστανά (σημερινό ιδιοκτήτη) και ονομασία «Παλιό Ποτοποιείο».
1996: Η επιχείρηση σταματά την παραγωγή ποτών και λειτουργεί ως κατάστημα εμπορίας ποτών και ειδών δώρου, λόγω οδηγίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης που απαγόρευσε την ύπαρξη τέτοιου καταστήματος στην αγορά της πόλης, απαιτώντας και περισσότερα τετραγωνικά χώρου.
2004: Ο Σέργιος Καστανάς, είναι ο πρώτος στην Ελλάδα που
παρασκευάζει χειροποίητο λικέρ από φλούδες λεμονιού, οινόπνευμα, νερό & ζάχαρη. Το συγκεκριμένο ποτό είναι αντίστοιχο  του ιταλικού λικέρ «λιμοντσέλο» και γίνεται το  σήμα κατατεθέν του μαγαζιού.
2005, Νοέμβριος: Επισκέπτεται το κατάστημα ο διάσημος γαστρονόμος, παρουσιαστής, Ηλίας Μαμαλάκης, για τα γυρίσματα της εκπομπής του «Μπουκιά & Συχώριο» που παρουσιάστηκε τα Χριστούγεννα του 2005 στο τηλεοπτικό κανάλι MEGA GHANNEL. Ήταν η πρώτη & τελευταία φορά που παρουσίασε, ο κ. Μαμαλάκης,  επαγγελματικό χώρο στη συγκεκριμένη εκπομπή.
2015: «Το Παλιό Ποτοποιείο» κλείνει λόγω οικονομικής κρίσης.
2019, 8 Μαρτίου: Παρασκευή των Απόκρεω & το μαγαζί ξανανοίγει, αυτή τη φορά ως χώρος που σερβίρει καφέ, ποτά & οργανώνοντας εικαστικές εκθέσεις. Την ίδια μέρα γίνεται & η πρώτη εικαστική έκθεση, στο υπόγειο του καταστήματος από τον Αμφισσιώτη ζωγράφο Κώστα Τσικνή.
Στα ράφια του μαγαζιού υπάρχει  συλλογή από 1347 μπουκάλια από το 1946 -1947 & κάποιες συλλογές πριν το 1946.
Το πιο παλιό αντικείμενο του ποτοποιείου, είναι ο πάτος του βαρελιού, η σιδερένια ροτόντα που βρίσκεται στο υπόγειο πριν το 1944, όταν λειτουργούσε ως σαπωνοποιείο που έβραζαν τα λάδια.
Το οίκημα διατηρήθηκε  σε άριστη κατάσταση στο πέρασμα των δεκαετιών (σκεπές, πατώματα) χάρη στη λειτουργία του ως σαπωνοποιείο, αφού όλες οι αναθυμιάσεις από το κάψιμο των λαδιών ήταν φιλικές προς το ξύλο. Οι τοίχοι παραμένουν ίδιοι από το 1944 και σε μερικά σημεία το 2019 έγινε αποκάλυψη χρωμάτων.



Ο ΑΓΙΟΣ ΣΑΛΩΝΩΝ ΗΣΑΙΑΣ



Ο Επίσκοπος Σαλώνων Ησαΐας, υπήρξε ηγετική μορφή της Επανάστασης του 1821 στην Ανατολική Στερεά Ελλάδα. Ήταν ο δεσπότης που το 1821 ξεσήκωσε την Ρούμελη κατά των Τούρκων και σκοτώθηκε πολεμώντας τους, στην Μάχη της Αλαμάνας, για να γίνει θρύλος.

Μία νέα εμπεριστατωμένη έκδοση για τον θρυλικό ιεράρχη, κυκλοφόρησε πρόσφατα στην Άμφισσα, με πρωτοβουλία του δήμου Δελφών και του το Τυπογραφείο ΑΡΧΕΤΥΠΟ. Πρόκειται για το βιβλίο του δημοσιογράφου Θεόδωρου Γκούμα «Ο ΑΓΙΟΣ ΣΑΛΩΝΩΝ ΗΣΑΪΑΣ», που έρχεται να καλύψει ένα σοβαρό κενό στη βιβλιογραφία, για τη ζωή, την προσφορά και το ηρωικό τέλος του Επισκόπου Σαλώνων (σημερινής Άμφισσας), που ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρείας και διατηρούσε αλληλογραφία -σε συνθηματική γλώσσα- με τον εθνομάρτυρα Πατριάρχη Γρηγόριο Ε’ εθνομάρτυρας, που η Ορθόδοξη Εκκλησία ανακήρυξε Άγιο.

Η έκδοση περιλαμβάνει παλαιά και νέα έγγραφα, ειδικά ένθετα, επώνυμα σχόλια, εμβόλιμα άρθρα και ενδιαφέροντα στοιχεία, όπως: περιηγήσεις, διηγήσεις αλλά και ξεχασμένα δημοτικά τραγούδια. Αποκλειστικές φωτογραφίες, από τα αυθεντικά ιερά άμφια του Αγίου Ησαΐα. Τις σωζόμενες ιδιόχειρες υπογραφές του. Γραφολογικές μελέτες για το ψυχολογικό του προφίλ. Αλλά και μοναδικά στοιχεία για τον σωματότυπό του. όπως αυτά προκύπτουν από ειδική μελέτη των διαστάσεων των ιερών αμφίων του.

Οι «πηγές» που χρησιμοποιήθηκαν από τον συγγραφέα, περιλαμβάνουν οτιδήποτε υπάρχει δημοσιευμένο, αδημοσίευτο, επαληθευμένο, διασταυρωμένο και σαφές, σε ελληνικά δημόσια αρχεία. Σε βιβλιοθήκες φορέων του εξωτερικού. Αλλά και στο Οθωμανικό Αρχείο του Πρωθυπουργείου, της Τουρκίας. Εκεί όπου δεν έφτασαν ποτέ ιστορικοί και όπου βρίσκεται η κρυμμένη γνώση για τον καιρό που η Ελλάδα ήταν οθωμανική επαρχία.

Το βιβλίο του Θεόδωρου Γκούμα, αποτελεί ουσιαστικά μία δημοσιογραφική έρευνα ιστορικού περιεχομένου, βασισμένο σε έγκυρες και διασταυρωμένες ιστορικές πηγές, που συνοδεύεται με φωτογραφίες, σχέδια, χάρτες και μακέτες σχετικά με τον Επίσκοπο Σαλώνων Ησαΐα, τον Αγώνα του 1821 και τα ιστορικά Σάλωνα. Παράλληλα στόχος του συγγραφέα, μέσα από την καταγραφή των ιστορικών γεγονότων, την παράθεση ντοκουμέντων, τις κρίσεις ιστορικών και απόψεις θεολόγων και ιερωμένων, είναι ν’ αναδειχθεί η αγιότητα του εθνομάρτυρα – ιερομάρτυρα Ησαΐα, κάτι που δεν του έχει αναγνωριστεί επισήμως έως σήμερα.

Αίτημα που κατατέθηκε τεκμηριωμένα από το 2000 προς την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, από τον Μέγα Φαράντο, καθηγητή Πανεπιστημίου, και τον αείμνηστο Μητροπολίτη Φωκίδος Αθηναγόρα Ζακόπουλο, χωρίς όμως να υπάρξει θετική εξέλιξη.

Ο τίτλος του βιβλίου «προβοκατόρικος», όπως γράφει και στον πρόλογο του βιβλίου ο πρώην δήμαρχος Δελφών Θανάσης Παναγιωτόπουλος, που στήριξε την αναγκαιότητα της έκδοσης, με στόχο ν΄ αναδειχθεί η ιστορική και εκκλησιαστική προσφορά του Επισκόπου Ησαΐα στη νεότερη ιστορία της χώρας.

Επί 25 χρόνια ο συγγραφέας Θεόδωρος Γκούμας, ασχολείται διεξοδικά με την ιστορική έρευνα για την Επανάσταση του 1821 στα Σάλωνα και ευρύτερα στην Ρούμελη. «Με καθαρά δημοσιογραφική ματιά, αποποιούμενος τον ρόλο ιστορικού και υπηρετώντας αποκλειστικά την δίψα για καθαρή γνώση. Από μηδενική βάση, χωρίς αναχρονιστικά στερεότυπα, δίχως ιδεοληψίες, ωραιοποιήσεις ή αφορεσμούς» όπως σημειώνει και ίδιος.

Ο κ.Γκούμας προσέφερε το πόνημά του χωρίς απολύτως κανένα τίμημα στον δήμο Δελφών με σκοπό να εκδοθεί, να διατεθεί στο νεοσύστατο Μουσείο Ελληνικής Επανάστασης προς πώληση από τον αρμόδιο φορέα του δήμου, έτσι ώστε να καλύψει τα όποια έξοδα έκδοσής του. Παράλληλα, διέθεσε τα πνευματικά δικαιώματα του εν λόγω βιβλίου τόσο για την παρούσα έκδοση, αλλά και για τις μελλοντικές.


Παρασκευή, 24 Απριλίου 2020

Το αρχοντικό Ταράτσα



Ένα από τα πιο όμορφα αρχοντικά της πόλης της Άμφισσας, είχαμε την ευκαιρία να επισκεφτούμε με τους μαθητές του 3ου Δημοτικού  Σχολείου. Το «Αρχοντικό Ταράτσα» (τωρινό Λουκά Δρίβα), στέκει επιβλητικό στο κέντρο της πόλης και σαγηνεύει με την ομορφιά του τους περαστικούς. Το «Μέγαρο» των Σαλώνων, με την  εντυπωσιακή διακοσμημένη ξύλινη εξωτερική του πόρτα, τις κορνίζες των παραθύρων, τα  ξεχωριστά σιδηροκάγκελα στις μπαλκονόπορτες, το μοναδικό παράθυρο στο κλιμακοστάσιο, την  ξύλινη εσωτερική σκάλα περίτεχνης κατασκευής, τα ψηλοτάβανα δωμάτια και τις «ανακτορικές» πόρτες εσωτερικού χώρου με τις μεγάλες διαστάσεις, μαγεύει τον επισκέπτη της οικίας και τον κάνει να αναρωτιέται πόση ακμή γνώρισε αυτή η πόλη στο παρελθόν.  Ξετυλίγοντας την ιστορία του μαθαίνουμε τα εξής:
Ο  τωρινός ιδιοκτήτης του σπιτιού μας είπε για το αρχοντικό:
«Η κατασκευή του διώροφου κτιρίου  επί των οδών Ανδρούτσου  24 και Γάτου, έγινε περίπου μεταξύ 1915 και 1918. Ο λόγος της κατασκευής του από τον κ. Δημήτρη Ταράτσα ήταν να λειτουργήσει το ισόγειο ως εμπορικό κατάστημα και ο όροφος ως οικία αυτού και της οικογένειάς του. Το κτίριο αυτό ξεχώριζε από την μεγαλοπρέπεια της κατασκευής του, δεδομένου ότι στην γειτονιά εκείνη την εποχή λειτουργούσαν πολύ μικρά μαγαζιά ως τσαγκαράδικα και κουδουνάδικα, γι΄αυτό και το συγκεκριμένο οίκημα το έλεγαν «Μέγαρο».


Αρχιτεκτονικά πρόκειται για ένα αξιόλογο διατηρητέο μνημείο  με ΦΕΚ από το Υπουργείο Πολιτισμού και με πολύ ιδιαίτερες και ξεχωριστές κορνίζες στην κεντρική πόρτα , όπως  σε όλα τα ανοίγματα του ορόφου και στα παράθυρα. Η πόρτα είναι ίδια από την πρώτη στιγμή που κατοικήθηκε το σπίτι, ηλικιακά φτάνει τον έναν αιώνα. Ιδιαίτερης κατασκευής είναι η εσωτερική ξύλινη σκάλα – ενός αιώνα και αυτή -  που ανεβαίνεις στον όροφο με την μονοκόμματη κουπαστή και τα  κάγκελα  στερεωμένα με ξύλινα καρφιά. Το ασπρόμαυρο γκρι  πλακάκι της εισόδου είναι επίσης της εποχής εκείνης στα 19 εκατοστά η πλευρά και έχοντας και μεγάλο πάχος.
Ο όροφος είναι 146 τ.μ. μαζί με το κλιμακοστάσιο και 130 τ.μ. το ισόγειο μαγαζί. Έχει 12 εξωτερικά παράθυρα και 4 μπαλκονόπορτες με τρεις βεράντες μπροστά και μία πίσω, ξύλινη, που κατεβαίνει στον κήπο. Τα παράθυρα του σπιτιού είναι με περσίδες και μεγάλων διαστάσεων για να μπαίνει άπλετο φως στο σπίτι. Η αυλή του σπιτιού είναι μεγάλη, γύρω στα 160 τ.μ. και η κατοικία διαθέτει και υπόγειο, 146 τ.μ. περίπου. 
Τα μπαλκόνια στηρίζονται σε μαρμάρινα φουρούσια (δοκάρι που στηρίζει κάτι που προεξέχει) και έχουν μασίφ σιδεροκάγκελα.

Στην είσοδο του σπιτιού, πριν ανέβεις τη σκάλα, στον τοίχο υπάρχει μία κόγχη όπου εκεί οι κτήτορες, τα παλιά χρόνια,  έβαζαν ένα άγαλμα για να ευλογεί αυτούς που έρχονται και αυτούς που φεύγουν από το σπίτι, κάτι που συνηθιζόταν στο παρελθόν να υπάρχει στις εισόδους.
Τα εσωτερικά χρώματα των τοίχων είναι βιενέζικου στυλ, το μεγάλο παράθυρο που υπάρχει ανεβαίνοντας τη σκάλα και φωτίζει όλο τον όροφο, από το κλιμακοστάσιο, έχει επιρροές από «Belle Époque» εποχή, όπως οι κορνίζες της πόρτας και των παραθύρων, γιατί όπως μου έλεγαν οι συγγενείς του που μου το πούλησαν, ο ιδιοκτήτης του σπιτιού ήταν έμπορος και είχε πολλά οπτικά ερεθίσματα από σπίτια της Πλάκας, του Θησείου, από το Μοναστηράκι όπου πήγαινε εκεί για τις δουλειές του.  Αυτός έδωσε τις οδηγίες στους μαστόρους για το πώς θα κατασκευαστεί το οίκημα και έχει αυτές τις ιδιαιτερότητες στις κορνίζες και στα παράθυρα.
Ο κατοικήσιμος όροφος έχει έξι μεγάλα δωμάτια συν κουζίνα και μπάνιο. Η τουαλέτα τα πρώτα χρόνια ήταν εξωτερική, μετά όμως έγινε κατασκευή της στο εσωτερικό του σπιτιού. Το πάτωμα του διατηρητέου παραμένει ξύλινο και οι πόρτες επίσης. Είναι ξεχωριστές για το μέγεθός τους. Το δωμάτια είναι ψηλοτάβανα και το ύψος τους φτάνει τα 4,40μ. Είναι από τα πρώτα σπίτια στην Άμφισσα που λειτούργησαν με ρεύμα και υπάρχουν και αποδείξεις πληρωμής ρεύματος, από τον ιδιοκτήτη, στην « Ανώνυμη Ηλεκτρική Εταιρία Άμφισσας» που  ιδρύθηκε το 1927. Αυτό που αξίζει να δει κανείς είναι οι παλιοί διακόπτες του ρεύματος που χρονολογούνται από εκείνη τη χρονική περίοδο.
Στην κουζίνα υπάρχει ακόμα  το ξύλινης κατασκευής ντουλάπι , όπου τοποθετούσαν τα πιάτα σε ράφια για να είναι ασφαλισμένα από το σεισμό. Στην οροφή του δωματίου υπάρχει μικρό άνοιγμα για να μπορεί ο ιδιοκτήτης να ανεβαίνει  και να βλέπει τυχόν προβλήματα στη σκεπή. Ιδιαίτερης κατασκευής είναι και η «φούσκα» - απορροφητήρας της εποχής.
 Δύο δωμάτια – εκεί που σε οδηγεί ο εσωτερικός διάδρομος του σπιτιού -  επικοινωνούσαν μεταξύ τους με πόρτες που άνοιγαν και γινόταν  ενιαία αίθουσα συνεδριάσεων των εμπόρων της εποχής. Στο ένα δωμάτιο υπάρχει ένα μικρό άνοιγμα που επικοινωνεί με το δωμάτιο υπηρεσίας όπου οι υπηρέτριες έβαζαν το δίσκο με φαγητό, ποτό νερό,  για να σερβίρουν τους καλεσμένους, χωρίς να είναι οι ίδιες παρούσες και να ενοχλούν στις συσκέψεις.
Κατά τη διάρκεια  του πολέμου του 1940, είχε επιταχθεί από τους Ιταλούς και ύστερα από το γερμανικό στρατό. Από μαρτυρίες, ακούγεται πως ήταν το αρχηγείο τους στην Άμφισσα. Το γωνιακό δωμάτιο επί της Ανδρούτσου και Γάτου ήταν το γραφείο του Γερμανού Στρατιωτικού  Διοικητή της Άμφισσας, την περίοδο του πολέμου.


Το ισόγειο του κτιρίου λειτούργησε από το Δημήτριο Ταράτσα ως εμπορικό της εποχής, από αρχές της δεκαετίας του 1920, ως το 1962 περίπου. Μετά από το 1962 ενοικιάστηκε σε διάφορους επιχειρηματίες και εξακολούθησε να λειτουργεί ως κατάστημα, το ισόγειο, ενώ ο όροφος λειτούργησε ως κατοικία, φροντιστήριο Αγγλικών, κλινική κλπ.
Στοιχεία για το αρχοντικό Ταράτσα μας έδωσε και η εγγονή του Παναγιώτα -  που ζει στην Αθήνα σήμερα  - κόρη Ιωάννη Ταράτσα, γιού του Δημήτρη. Αυτά προέρχονται από αναμνήσεις αφηγήσεων  του πατέρα της και των θείων της:
«Ο Δημήτριος Ταράτσας του Βασιλείου και της Κωνσταντίνας γεννήθηκε στις 19-3-1879 στο Διακόπι Φωκίδας. Έμεινε ορφανός και από τους δύο γονείς στην ηλικία των 7 ετών και ζούσε φτωχικά.  Φεύγει, όντας παιδί, για την Αθήνα προκειμένου να μάθει την τέχνη του τσαγκάρη που θα του εξασφάλιζε ένα ασφαλές επίπεδο διαβίωσης. Όμως καταπιάνεται με το μικρεμπόριο που αρχίζει να του αποφέρει χρήματα. Η οικονομική του κατάσταση γίνεται όλο και καλύτερη και αποκτά μία μεγάλη άνεση όσον αφορά τη διαχείριση του χρήματος. Φεύγει από την Αθήνα και έρχεται στην Άμφισσα, άγνωστο σε ποια οικία διαμένει αρχικά, για να ανοίξει τελικά ένα μεγάλο εμπορικό κατάστημα  με είδη νεωτερισμού. Αγοράζει το οικόπεδο – που είναι σήμερα το διατηρητέο σπίτι – και αρχίζει να κτίζει κατοικία διώροφη. Έψαχνε για ένα χώρο σε κεντρικό σημείο της πόλης, θέλοντας να κάνει ένα οικοδόμημα (σπίτι και κατάστημα) που θα προκαλούσε εντύπωση,  θα ξεχώριζε και το μαγαζί του θα ήταν εύκολα προσβάσιμο και εντοπίσιμο από τους κατοίκους της περιοχής. Ο ίδιος  τον όροφο τον ήθελε για προσωπική οικία και το ισόγειο για κατάστημα.
  Παράλληλα παντρεύεται από έρωτα την Παναγούλα Κανδήλαλα του Ιωάννη (αδελφή της γιαγιάς των Αμφισσέων  Δημήτρη και Βαγγέλη Παλούκη), η οποία ήταν ορφανή από πατέρα και προερχόταν από φτωχική οικογένεια. Η ίδια μάλιστα είχε φοιτήσει στο σχολείο μέχρι τη Β΄ Δημοτικού, λέγοντας πως την ενδιέφερε να μάθει μόνο να μετρά, για να πάει σε μικρή ηλικία στην Αθήνα και να μάθει την τέχνη της μοδιστρικής. Ο Δημήτριος Ταράτσας και λόγω της οικονομικής του ευρωστίας ήταν ένας περιζήτητος γαμπρός στην πόλη.  Το ζευγάρι αποκτά το πρώτο του παιδί, την Κωνσταντίνα,  στις 12-4-1917 και μετά την Αθηνά στις 19-1-1919.  Οι εργασίες του σπιτιού έχουν τελειώσει και το ζευγάρι μετακομίζει στη νέα του διώροφη κατοικία.
Λειτουργεί και το εμπορικό κατάστημα με την επωνυμία του, Δ. Ταράτσας, «Η ΝΕΑ ΑΓΟΡΑ» πουλώντας υφάσματα, φορέματα, είδη κυνηγιού, ομπρέλες, καλλυντικά, σαπούνια, είδη ραπτικής, αρώματα, οδοντόκρεμες, οδοντόβουρτσες κ.α.
Το σπίτι του πραγματικά εντυπωσιάζει τους κατοίκους της πόλης –το επιζητούσε και ο ίδιος αυτό – και ήταν ένα πανέμορφο οικοδόμημα με διαφορετικά διακοσμητικά στοιχεία  στις όψεις. Δηλαδή,  ο ίδιος  δεν ήθελε να αντιγράψει τα άλλα αρχοντικά της Άμφισσας, αλλά ήθελε να δημιουργήσει κάτι διαφορετικό με μείγμα ιδεών τόσο του ιδίου που «έκλεβε» στοιχεία από τα αρχοντικά σπίτια της Αθήνας όσο και των ντόπιων τεχνητών που τους καθοδηγούσε στην κατασκευή. Για παράδειγμα, η εξωτερική πόρτα του σπιτιού, το πορτόνι, έχει  νεοκλασικά στοιχεία, το παράθυρο στο κλιμακοστάσιο  της belle époque εποχής και οι κορνίζες γύρω από τα παράθυρα,  στοιχεία art deco και art nouveau (διεθνές καλλιτεχνικό κίνημα, στην αρχιτεκτονική και στις εφαρμοσμένες τέχνες, κυρίως την διακόσμηση, που αναπτύχθηκε μεταξύ του 1890 και του 1910) . Το κτίριο είναι από ωμοπλινθοδομή (πλίθα) με λίθινη θεμελίωση. Υπήρχε τότε η εξής άποψη  γι’ αυτές  τις κατασκευές: «φύλαξέ με απ’το νερό να σε φυλάξω απ΄το σεισμό». Οι εσωτερικοί χώροι είναι ψηλοί (ψηλοτάβανοι), με μεγάλες πόρτες.
Η εσωτερική ξύλινη σκάλα οδηγεί σε ένα ευρύχωρο διάδρομο-χολ στο βάθος του οποίου είναι το δωμάτιο που ήταν το σαλόνι του σπιτιού. Αυτό ενοποιείται με το διπλανό δωμάτιο, που ήταν η τραπεζαρία, μέσω εσωτερικής τετράφυλλης πόρτας. Στον τοίχο υπάρχει ένα μικρό άνοιγμα που επικοινωνεί με το βοηθητικό δωμάτιο και εξυπηρετούσε το σερβίρισμα. Εκεί γίνονταν οι γιορτές και τα τραπέζια της οικογένειας. Τα άλλα τρία δωμάτια (προς την οδό Γάτου) τα χρησιμοποιούσαν ως υπνοδωμάτια.   Σε ένα από αυτά  τα δωμάτια υπάρχει τζάκι (καλή κάμαρα). 
Η οικογένειά του διευρύνεται στη νέα του κατοικία. Στις 13/4/1920 γεννιέται ο γιός του Βασίλειος και στις 5/2/1922 η Παρασκευή, η οποία όμως πεθαίνει μετά από λίγο καιρό, στις 19/11/1922. Στις 25/3/1923 έρχεται στον κόσμο η κόρη του Χρυσαφούλα και στις 11/2/1925 ο γιός του Ιωάννης. Η οικογένεια αποκτά άλλο ένα παιδί, τον Σωκράτη,  στις 1/2/1929 το οποίο όμως, φεύγει από τη ζωή  μετά από δύο μήνες, στις 1/4/1929.


Ο Δημήτρης Ταράτσας συνεχίζει την εμπορική του δραστηριότητα στην πόλη και όντας ανήσυχο επιχειρηματικό πνεύμα, βγάζει  διαφημιστικά έντυπα  - φέι βολάν – με λογότυπο «Υφάσματα Ταράτσα», και με διάφορα άλλα προϊόντα, μοιράζοντάς τα στην Άμφισσα.  Κατορθώνει να επιβιώσει οικονομικά από την παγκόσμια οικονομική ύφεση του 1929, αφού εκείνη την εποχή δεν υπήρχε παρόμοιο μαγαζί στα Σάλωνα.
Ο ίδιος δεν ήταν μορφωμένος, ίσα που ήξερε να διαβάζει και να γράφει. Προσπαθούσε όμως να βελτιώσει τις γνώσεις του μελετώντας μόνος του, ακόμη και να μάθει Αγγλικά έχοντας δάσκαλο. Το διάστημα των καλών εποχών της επιχείρησης –  πριν τον πόλεμο – έκανε παρέα με όλους τους επιφανείς ανθρώπους της Άμφισσας. Στο κατάστημά του είχε  «πρακτορείο» της Εμπορικής Τράπεζας και της  Λαϊκής Τράπεζας.
Χρειαζόταν βοήθεια όμως στην εμπορική του επιχείρηση και κάποιον έμπιστο να τον στηρίζει και να ξέρει γράμματα. Έτσι αποφασίζει  η μεγάλη κόρη του Κωνσταντίνα να σταματήσει το σχολείο στη  Β΄ Γυμνασίου, την παίρνει κοντά του στη δουλειά και μαθαίνει και τα λογιστικά με τη βοήθεια κάποιου οικονομολόγου της εποχής. Όντας ο ίδιος ορφανός, είχε και τα άλλα τέκνα μαζί του στο μαγαζί και ήθελε και αυτά να ασχοληθούν  με την επιχείρηση «να  γίνουν έμποροι» όπως έλεγε.
Μετά τον πόλεμο τα οικονομικά ήταν δύσκολα. Οι κόρες του φεύγουν για την Αθήνα και παντρεύονται εκεί. Η Κωνσταντίνα παντρεύτηκε στις 8/8/1945, η Χρυσαφούλα  στις 7/3/1947 και η Αθηνά στις  12/1/1952. Το ίδιο κάνουν και τα αγόρια που πάνε στην πρωτεύουσα, ανοίγουν εμπορικό κατάστημα στο Μοναστηράκι  και παντρεύονται  ( ο Βασίλειος στις 9/7/1961 και ο Ιωάννης το 1969).
Στο μεταξύ, οι γονείς μένουν πίσω στην Άμφισσα, το μαγαζί σιγά σιγά αρχίζει να παρακμάζει και επειδή τα χρόνια περνούν δυσκολεύονται να ανέβουν την ξύλινη σκάλα του σπιτιού. Έτσι, δημιουργούν δωμάτια πίσω από το κατάστημα και το σπίτι το νοικιάζουν. Αργότερα φεύγουν και αυτοί και πάνε στην Αθήνα, κοντά στα παιδιά τους.
Ο Δημήτρης Ταράτσας με διαθήκες του αφήνει κληρονόμο στη διατηρητέα οικία του στην Άμφισσα, τη γυναίκα του Παναγούλα και τα παιδιά του. Η Παναγούλα όμως πεθαίνει  το 1964 και ο ίδιος πεθαίνει λίγους μήνες αργότερα στις 27-2-1965 στην Αθήνα.
Το νεοκλασικό σπίτι κατοικείται μέχρι το 1994 περίπου.
Η μεγάλη του κόρη Κωνσταντίνα πεθαίνει το 1992. Ακολουθεί ο θάνατος του Βασιλείου και του Ιωάννη το 1993 και 1995 αντίστοιχα. Το 2001 πεθαίνει η Αθηνά και τέλος η Χρυσαφούλα το 2010.
Με το πέρασμα των χρόνων τα εγγόνια του Δημητρίου Ταράτσα γίνονται κληρονόμοι της διατηρητέας οικίας. Το 2017 ο Λουκάς Δρίβας, από την Άμφισσα, αγοράζει το νεοκλασικό σπίτι και το ισόγειο κατάστημα».
Το ΦΕΚ χαρακτηρισμού του σπιτιού ως διατηρητέου
Το ΦΕΚ  με αριθμό φύλλου 655/Β/26 Ιουλίου 1995 αναφέρει χαρακτηριστικά:
“Χαρακτηρισμός ως ιστορικού διατηρητέου μνημείου του κτιρίου ιδιοκτησίας Ιωάννη και Βασιλείου Ταράτσα στις οδούς Ανδρούτσου 26 και Γάτου στην Άμφισσα.
Χαρακτηρίζουμε ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο το κτίριο ιδιοκτησίας Ιωάννου και Βασιλείου Ταράτσα  στις οδούς Ανδρούτσου 26 και Γάτου στην Άμφισσα, γιατί πρόκειται για αξιόλογο δείγμα κτιρίου στον συγκεκριμένο χώρο, σημαντικό για τη μελέτης της Ιστορίας της Αρχιτεκτονικής.  Η απόφαση αυτή να δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.

Η κλινική του Δημάρχου Δημητρίου Λιανουλόπουλου

H κλινική  «Άγιοι Ανάργυροι» Άμφισσας λειτουργεί το 1953 στο διατηρητέο κτίριο του Ταράτσα (Σεργουνιώτης,2007, σελ. 233 – Χρονικόν Αμφίσσης). Τη δημιουργεί ο Δημήτριος Λιανουλόπουλος, ιατρός – παθολόγος, απόφοιτος από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1929. Το 1951 με το συνδυασμό «Ο Σαλώνων Ησαΐας», κερδίζει τις δημοτικές εκλογές του Απριλίου με ψήφους 851 έναντι 814 του αντίπαλου συνδυασμού «Πρόοδος» και εκλέγεται Δήμαρχος Άμφισσας.   Επανεκλέγεται στις εκλογές του 1954. Δημιουργεί την κλινική στο αρχοντικό του Ταράτσα και δίνει το όνομα «’Αγιοι Ανάργυροι», διότι τους θεωρούσε προστάτες του.  Η κλινική έχει όλα τα τμήματα: παθολογικό – παιδιατρικό (Δ. Λιανουλόπουλος), μαιευτικό – γυναικολογικό (Χ. Πατεράκης), χειρουργικό (Π. Κασαπίδης), είχε μόνιμο ακτινολόγο (Π.Μπράμας) και περιοδικά λειτουργούσαν τμήματα ΩΡΛ, οφθαλμολογικό ( ερχόταν δύο φορές την εβδομάδα οφθαλμίατρος από τη Λιβαδειά) και μικροβιολογικό (Ντόρα Σκορδίνη) (Σεργουνιώτης, 232, σελ. 232- Χρονικόν Αμφίσσης 1828-1940) .
Δείχνοντας μεγάλη δραστηριότητα σαν Δήμαρχος, κατεβαίνει στις εθνικές εκλογές ως βουλευτής το 1958, όπου και εκλέγεται με την Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, του νικητή των εκλογών.  Επανεκλέγεται στις εκλογές του 1961 με την πλειοψηφούσα παράταξη του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Ο ίδιος διατηρεί βουλευτικό γραφείο στις πρώτες εκλογές του 1958, στο ισόγειο του Ταράτσα όπου έχει χωριστεί σε δωμάτια και ένα από αυτά το κάνει γραφείο του με υπεύθυνο τον αδελφό του Ηλία Λιανουλόπουλο. Η ενασχόληση με την πολιτική του  οδηγεί σιγά σιγά σε υπολειτουργία και κλείσιμο της κλινικής  με το τελευταίο τμήμα της  να παραμένει το ακτινολογικό.
Το Φροντιστήριο Αγγλικών
Από το 1958 ως το 1962, έμεινε στο οροφοδιαμέρισμα ο Ρέλλος Παναγιώτης του Γεωργίου από τη Λεύκα Δωρίδας. Είχε στο χώρο του σπιτιού και το φροντιστήριο Αγγλικών με την επωνυμία «Ελληνοαμερικανικό Επιμορφωτικό Ινστιτούτο». Δεν ήταν παντρεμένος, είχε σπουδάσει στην Αγγλία και είχε πτυχίο Αγγλικών που του επέτρεπε ανοίξει αντίστοιχο σπουδαστήριο. Από το 1959 ως το 1961 δημιουργεί και τμήμα εκμάθησης Γαλλικών με δασκάλα την κ. Καίτη Μοσχάτου. Το 1960 έρχεται και μένει μαζί του η μητέρα του Ελένη με τα δύο ανίψια του από τη Λεύκα Δωρίδος, Ευθύμη και Θανάση, προκειμένου να παρακολουθήσουν τα μαθήματα στο Γυμνάσιο Άμφισσας. Διέμεναν στην κατοικία ως το 1962. Την περίοδο αυτή ο κ. Ταράτσας έμεινε στο ισόγειο, έχοντας το κατάστημα και δωμάτιο διαμονής στο πίσω μέρος αυτού (μαρτυρία Θανάση Ρέλλου, γεωπόνοu, πρώην υποδιοικητή ΑΤΕ, υποκαταστήματος Άμφισσας).

Όπως αναφέρει ο Ηλίας Ρεκαϊτης στο βιβλίο του «Στην Άμφισσα του 1938» (Γ΄έκδοση, Άμφισσα 1979, σσ. 7-8) για τον εμπορικό κόσμο της Άμφισσας  εκείνη την εποχή: «…Στον εμπορικό κόσμο των υφασματοπωλών – τα σημερινά καταστήματα νεωτερισμών , όπως τα ονομάζουμε τώρα», πρώτος ο Χαράλαμπος Φαρόπουλος σε στυλ μόδιστρου παριζιάνου, που με το λεπτό γούστο του έντυνε και την πιο δύστροπή κυρία της Αμφισσαϊκής κονωνίας, ο Ντίνος Γερολυμάτος και ο πατέρας του Ανδρέας, που με τον βοηθό του τον Ευάγγελο Γρηγοράτο έφερναν τα πιο ωραία αγγλικά «κασμίρ» για τους κομψούς και καλόγουστους Αμφισσείς. Ο Ντίνος Γερολυμάτος ασχολούνταν και με το εξαγωγικό εμπόριο ελιών. Ακολουθούσαν οι αδελφοί Δανιλάτου (Αντώνης, Παντελής,Δημοσθένης) Κεφαλήνες, άριστα σήμερα εγκατεστημένοι με πολλά μαγαζιά στον Πειραιά και στην Αθήνα, οι αδελφοί Τζαμτζή Νίκος, Μίμης και ο ανεπανάληπτος Σπύρος και τέλος ο Δημήτριος Ταράτσας με τις τρεις χαριτωμένες κόρες του (Ντίνα, Αθηνά, Τσικώ) που εργάζονταν ως πωλήτριες στο εμπορικό του πατέρα τους, καθώς και ο γιος τους ο Βασιλάκης που παρασκεύαζε αρώματα και κολόνιες και ένα άρωμα το έλεγε «Λάκη Τα» από τα αρχικά του ονόματός του: Λάκης Ταράτσας. Επίσης, ο Σπύρος Κουλοβατιανός, ο Ευάγγελος Πολύμερος και ο Γεώργιος Δεδούσης».
Οι εφημερίδες αναφέρουν για τον έμπορο Δ. Ταράτσα
Αναφορά στον έμπορο Δημήτρη Ταράτσα γίνεται και στο βιβλίο του Χρήστου Σεργουνιώτη «Χρονικόν Αμφίσσης 1828 -1940 & Περιληπτικόν Χρονικόν 1941-1962» (Άμφισσα 2007). Συγκεκριμένα σε  φύλλα εφημερίδων παλαιότερων εποχών  γράφεται: στο έτος 1910: «Το εμπορικόν Δ. Ταράτσα είχε κομίσει τελευταίως άπαντα τα χρώματα βαφής βαμβακερών, μάλλινων, μεταξωτών και δερμάτων, με τας οδηγίας των. Επίσης, διέθετε και καπέλα αγροφυλάκων και άπαντα τα ψιλικά είδη εις τιμάς ευθηνάς» (σελ.87  – από εφημερίδα ΑΜΦΙΣΣΑ φυλ. 310/10-8-1910).
·         στο έτος 1911: «Εις το κατάστημα του Δ. Ταράτσα καθημερινώς εκομίζοντο νεώτερα και γουστόζικα εμπορεύματα» (σελ 88 – από εφημερίδα ΑΜΦΙΣΣΑ). Την ίδια χρονιά: «Το εμπορικόν κατάστημα Δ.Β. Ταράτσα είχε πλουτιστεί με τα εκλεκτότερα είδη πολυτελείας, ανδρικά τε και γυναικεία, εις μεγάλας παρακαταθήκας, τα οποία ευελπιστών ότι επί τη καταναλώσει το κέρδος, επώλει εις τιμάς ανεπιδέκτους συναγωνισμού» (σελ. 92 – από εφημερίδα ΠΑΡΝΑΣΣΙΣ).
·         στο έτος 1920: «…ο δε έμπορος Δ. Ταράτσας ειδοποιούσε το κοινόν της τε Αμφίσσης και περιχώρων ότι λόγω της εκπνεούσης θερινής εποχής, υποβίβαζε όλας τας τιμάς των θερινών ειδών του καταστήματός του κάτωθεν και αυτού του κόστους…» (σελ. 108 – από εφημερίδα ΑΜΦΙΣΣΑ).
·         στο έτος 1923: «Ο έμπορος κ. Ταράτσας είχε αναχωρήσει δι΄Αθήνας, προς αγορά νέων ειδών και μεγάλες εκπτώσεις»(σελ.121 – από εφημερίδα ΦΩΚΙΣ) .
·         στο έτος 1924: «Πληθώρα εμπορευμάτων, άρτι κομισθέντων, εις ποιότητας και χρωματισμούς της τελευταίας μόδας ΦΑΡΑΩ είχε το κατάστημα “Η ΝΕΑ ΑΓΟΡΑ» του Δ. Ταράτσα (σελ. 127 – από εφημερίδα ΦΩΚΙΣ).
·         στο έτος 1925: «Το μέγα εμπορικόν κατάστημα “Η ΝΕΑ ΑΓΟΡΑ” Δ.Β. Ταράτσα, εν Αμφίσση, γνωστοποιούσε ότι όλα τα είδη αρραβώνων, τα είχε κανονίσει εις απίστευτους χαμηλάς τιμάς, υπενθυμίζοντας συνάμα “επί τη καταναλώσει το κέρδος” (το κέρδος θα προέλθει από την αυξημένη κατανάλωση) (σελ 131 – από εφημερίδα ΦΩΚΙΣ).
·          στο έτος 1931:  «Νήματα μάλλινα λευκά δια μπαντανίας, διέθετε το κατάστημα του Δημ. Ταράτσα» (σελ. 163 – από εφημερίδα ΦΩΚΙΣ).
Η «Βρύση του Ταράτσα»
Στη γωνία της οδού Γάτου, υπήρχε υπαίθρια βρύση η «Βρύση του Ταράτσα» που οι κάτοικοι της περιοχής τη δεκαετία του 1950 – και πιο πριν – πήγαιναν και έπαιρναν νερό. Σιγά σιγά με το ξεκίνημα της κατασκευής του έργου που αφορούσε το δίκτυο ύδρευσης της πόλης από τον τότε Δήμαρχο κ. Δημήτριο Λιανουλόπουλο (1951- 1958), τα σπίτια  είχαν «δικό τους» νερό και η επίσκεψη στην υπαίθρια βρύση σταμάτησε, μέχρι που «εξαφανίστηκε».
Οι άνθρωποι που έζησαν στο αρχοντικό και στο ισόγειο κατάστημα
Στο αρχοντικό:
·         1918-1953: Oικογένεια Ταράτσα
·         1953-1958: Λειτουργία Κλινικής «Οι Άγιοι Ανάργυροι» από τον Δήμαρχο Άμφισσας κ. Δημήτριο Λιανουλόπουλο.
·         1958-1962: Φροντιστήριο Αγγλικών Παναγιώτη Ρέλλου.
·         1963-1971:Οικογένεια Βασίλη Ταμπάκη με τα παιδιά του Κώστα και Γιώργο.
·         1973-1981: Οικογένεια Ευσταθιάδη Γιάννη με τα παιδιά του Κωνσταντίνο και Βασίλη, αξιωματικού της αστυνομίας που υπηρετούσε στην Άμφισσα.
·         1982-1994: Παθολογικό ιατρείο του Λεωνίδα Τριανταφύλλου, ο οποίος δεν χρησιμοποιούσε όλους τους χώρους του σπιτιού.
·         1994 ως Μάιος 2017: To σπίτι μένει ακατοίκητο
·          25 Μαΐου 2017:  Ο Ιωάννης Δρίβας με τη σύζυγό του Ηλιούλα (γονείς του Λουκά Δρίβα) αγοράζουν το σπίτι από τα εγγόνια του Δ. Ταράτσα.
·          19 Νοεμβρίου2018:  με πράξη αποδοχής κληρονομιάς, ιδιοκτήτης του σπιτιού γίνεται ο Λουκάς Δρίβας.
         Το ισόγειο κατάστημα λειτουργούσε ως:
·           1918-1963: Εμπορικό «Ταράτσα».
·           1964-1971: παρέμεινε κλειστό
·           Εμπορικό κατάστημα «Μαράτος – Ράμμος»
·           Δεκέμβριος 1980 –Νοέμβριος 1985: Φαρμακείο Βέτας Κατσικούλη
·           1985 – 1991: Κατάστημα πώλησης πλαστικών ειδών και χαρτικών από τον Αμφισσιώτη κ. Φάρο Γεώργιο
·           1991-1998: Kάβα Αποστόλου
·           1998-2013: Φούρνος Δημητρίου Βασιλειάδη
·           Μάρτιος 2019 ως σήμερα: Ιχθυοπωλείο από των τωρινό ιδιοκτήτη κ. Λουκά Δρίβα.

Ενδιαφέρον ήταν και το έντυπο υλικό που μας έδειξε ο κ. Δρίβας και αφορούσε αποδείξεις από πληρωμές ηλεκτρικού ρεύματος, συναλλαγματικές, αντίγραφο λογαριασμού από Εμπορική Τράπεζα, δελτία παραγγελίας από άλλους εμπόρους - μάλιστα ο ένας ήταν Εβραίος από Θεσσαλονίκη -  λογαριασμοί τηλεφώνου και απόδειξη συστημένης αλληλογραφίας. Πραγματικά σε όλα αυτά τα έντυπα αποτυπώνεται η εμπορική κίνηση της αγοράς και η καθημερινή ζωή των ανθρώπων της εποχής.
To «Αρχοντικό Ταράτσα» (νυν  Λουκά Δρίβα) είναι ένας ακόμα σπάνιος θησαυρός στην πολιτισμική  κληρονομιά αυτής της πόλης που στέκει ζωντανό στην καρδιά της  Άμφισσας για έναν αιώνα, αντέχοντας στο χρόνο.   Μέσα του ξετυλίγεται σημαντικό κομμάτι της ιστορίας των Σαλώνων που αξίζει να τη μάθουν οι επόμενες γενιές. Η πρωτεύουσα της Φωκίδας θα συνεχίζει να είναι ο τόπος που θα σε αγγίζει με τον πολιτισμό του και την ιστορία του.

(Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον νυν ιδιοκτήτη κ. Λουκά Δρίβα που μας ξενάγησε και μας φιλοξένησε στο υπέροχο αρχοντικό και στην κ. Γιώτα Ταράτσα, εγγονή του πρώτου ιδιοκτήτη για τα σημαντικά στοιχεία που μας παραχώρησε. Επίσης, ένα μεγάλο ευχαριστώ για τις πληροφορίες που μας έδωσαν στους κ. Θανάση Ρέλλο, κ. Ηλία Στάικο, κ. Λούλα Λιανουλοπούλου,κ. Βαγγέλη Παπούλια, κ. Γιώργο Ταμπάκη, κ. Βέτα Κατσικούλη, κ. Παγωνίτσα Τσινταβή, κ. Σπυριδούλα Βασιλειάδου, κ. Νίκο Τριανταφύλλου & κ. Γιάννη Αποστόλου).


Παρασκευή, 14 Φεβρουαρίου 2020

Το Βαγιανέικο



Περπατώντας σε όλη την πόλη της Άμφισσας, παντού συναντάς στοιχεία πλούσιας πολιτισμικής κληρονομιάς, μέρος της οποίας αποτελούν τα νεοκλασικά – αρχοντικά σπίτια της, όπως και οι κατοικίες λαϊκής αρχιτεκτονικής. Στην οδό Ι. Καραγιάννη , στον στενό παράδρομο της Φρουρίου, στέκεται όρθιο το επιβλητικό σπίτι του Νίκου Βάγενου, έχοντας συντροφιά τους αγέρηδες, την εκκλησία του Αγίου Νικολάου και την υπέροχη θέα στην Άμφισσα. Η ηλικία του υπολογίζεται γύρω στα 180 έτη, αρχικά ήταν οικία και συμβολαιογραφείο, στην αυλή βλέπεις το συμβολικό κυπαρίσσι με την χειροπέδα αγκιστρωμένη πάνω του, το πολεμικό καταφύγιο, την ξύλινη εξώπορτα με τα μεγάλα σιδερένια κλειδιά και την υπέροχη οροφογραφία που έχει απομείνει στο εσωτερικό του σπιτιού. Εκτός από την κατασκευαστική ομορφιά των παλιών κατοικιών που έχουν την τύχη να βλέπουν οι μικροί μαθητές, μοναδικές είναι και οι ιστορίες ζωής των ανθρώπων που τα κατοίκησαν, ιστορίες που σε οδηγούν πολλά χρόνια πίσω, στο «χρυσό» παρελθόν αυτής της υπέροχης πόλης.


Ο κ. Νίκος, συνταξιούχος συντηρητής αρχαιοτήτων και σημερινός ιδιοκτήτης του σπιτιού, μας περίμενε στην αυλή για να μας διηγηθεί την ιστορία αυτού του υπέροχου οικήματος:
«Το συγκεκριμένο σπίτι από ότι μου έλεγε η γιαγιά μου πρέπει να έχει κτιστεί το 1847. Το είχε κάποιος πλούσιος συμβολαιογράφος ο Παναγιώτης Κολοκανάκης , δε γνωρίζω αν ήταν Αμφισσιώτης, γιατί τέτοιο όνομα δεν υπάρχει εδώ. Ήταν τρία αδέλφια, τα άλλα δύο είχαν το σημερινό σπίτι του Καραδήμα και το σημερινό σπίτι του Βλάχου, απέναντι από το Βαγιανέικο. Μου ανέφερε η γιαγιά μου, η Παγωνίτσα Βάινου το γένος Κολοβατιανού, το καθένα από αυτά τα σπίτια είχε και ένα κυπαρίσσι. Το δικό μας υπάρχει, γιατί η ρίζα του έχει εισχωρήσει μέσα στο βράχο και μπορεί και συντηρείται ακόμη. Στο άλλα δύο σπίτια – σημερινό Βλάχου και Καραδήμα - τα κυπαρίσσια «έπεσαν» και έριξαν και τις μάντρες αυτών. Το συμβολαιογραφείο του Παναγιώτη Κολοκανάκη ήταν μέσα στην οικία του – στο ισόγειο - και μάλιστα στο δωμάτια εκείνο, το παράθυρο έχει εξωτερική , με τετράγωνα, σιδερένια κατασκευή για προστασία των εγγράφων από τυχόν επίδοξους κλέφτες. Ο Παναγιώτης γεννήθηκε στις 12 Μαίου 1838 και πέθανε στις 24 Αυγούστου του 1903. Η γυναίκα του Γιαννίτσα, το γένος Γερογιάννη, γεννήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 1849 και δε γνωρίζουμε πότε πέθανε. Το ζευγάρι δεν πρέπει να είχε παιδιά.


Η Γιαννίτσα, μόλις πέθανε ο σύζυγός της, έφυγε να μείνει στην Αθήνα όπου εκεί είχε συγγενείς και απεβίωσε στην πρωτεύουσα. Είχε αναθέσει σε Τηνιακό τεχνίτη – μαρμαρά να φτιάξει ένα υπέροχο μνημείο του άντρα της και το μετέφεραν από την Αθήνα, όπου τοποθέτησε τα οστά του συζύγου της. Το μνημείο είναι σήμερα στο νεκροταφείο των Αγίων Πάντων στην Άμφισσα. Το συγκεκριμένο σπίτι το έφτιαξε ο πατέρας του Παναγιώτη, όταν αυτός ήταν σε μικρή ηλικία. Η κ. Γιαννίτσα το πουλά στον παππού μου και τον αδερφό του, Νικόλαο και Χρήστο Βάινο, στις 13 Οκτωβρίου 1919, έχοντας συμβολαιογράφο τον κ. Ιωάννη Γεωργούτσο και με το υπ΄αριθμό συμβολαίου 992/13-10-1919. Ο παππούς μου ο Νίκος κράτησε το συγκεκριμένο σπίτι και ο αδελφός του, ο Χρήστος, πήρε το πατρικό που ήταν λίγο πιο πέρα.
Το σπίτι είναι φτιαγμένο από πέτρα σκαλιστή, πελεκητή. Όταν το αγόρασε ο παππούς μου ο Νίκος, έκανε και τα εξωτερικά αλείμματα. Είναι διώροφη κατοικία με εσωτερική ξύλινη σκάλα, περίπου 50 τετραγωνικά μέτρα ο κάθε όροφος. Υπόγειο δεν έχει, γιατί από κάτω από την οικία υπάρχει βράχος και δεν μπορούσε να σκαφτεί. Ο πάνω όροφος έχει το σαλόνι και τρία υπνοδωμάτια και ο κάτω όροφος έχει κουζίνα και δύο υπνοδωμάτια. Στο σπίτι ο παππούς μου έφτιαξε μια μικρή αποθήκη στην αυλή και επί των ημερών μου έγινε και η εξωτερική βεράντα. Το σπίτι δεν είναι χαρακτηρισμένο ως διατηρητέο. Η σκεπή έχει γύρω γύρω ακροκέραμα και η εξώπορτα, μεγάλη, ξύλινη, κόκκινα χρωματισμένη είχε μια μεγάλη κλειδαριά, που δεν υπάρχει σήμερα, με ένα επίσης μεγάλο σε μέγεθος σιδερένιο κλειδί. Πίσω από αυτή είναι οι αμπάρες.


Την περίοδο του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου το είχαν επιτάξει οι Γερμανοί, κατά την παρουσία τους στην Άμφισσα και στον πάνω όροφο έμενε ένας αστυνομικός (ασφαλίτης αξιωματικός) Γερμανός , Ιντοάτ λεγότανε. Όταν αυτός κατοίκησε στο σπίτι κανείς γείτονας δεν το πλησίαζε. Η οικογένειά μου έμεινε τότε στο ισόγειο. Οι Γερμανοί ήθελαν να μένουν σε σπίτια που ήταν όμορφα και το συγκεκριμένο ήταν τότε καλοδιατηρημένο.
Στον περιβάλλοντα χώρο του σπιτιού υπάρχει μια μικρή κυλινδρική στήλη όπου έλεγε η γιαγιά μου μικρή, καθώς περνούσε από εδώ, πως υπήρχε ένα αγαλματάκι, ένας «Έρωτας», ο οποίος μόλις αγόρασαν το σπίτι από το συμβολαιογράφο, χάθηκε και δεν το ξαναείδαν. Η αυλή ήταν βοτσαλωτή - ένα μικρό μέρος της είναι ακόμη – και καλύφθηκε με τσιμέντο το 1965 περίπου. Επίσης, στο χώρο της αυλής, δεσπόζει και το συμβολικό κυπαρίσσι όπου είναι «κολλημένη», έχει θρέψει, μία χειροπέδα με το κλειδί της, μπορεί να είναι και τούρκικη. Αυτή υπήρχε εκεί όλα τα χρόνια, έτσι το πρόλαβα εγώ.
Το σπίτι έχει στην περίμετρό του παράθυρα, κέδρινα, άλλα είναι ταμπλαδωτά και μερικά με γρίλιες. Τα ταμπλαδωτά τα είχαν φτιαγμένα στο Βορρά και αυτά με τις γρίλιες, στραμμένα στον ήλιο για να μπαίνει φως στο σπίτι. Τα παράθυρα είναι πολύ παλιά, πιθανόν και από τότε που αγοράστηκε το σπίτι από τους δικούς μου.


Σε χώρο της αυλής υπάρχει και ένα κομμάτι από το άγαλμα του Ησαΐα, όταν είχε πρωτοστηθεί στην πόλη όπου είχε ένα περίβολο τεράστιο, με ωραία σιδηροκατασκευή και σκαλοπάτια. Το βάθρο που ήταν στηριγμένος, τότε, ο Ησαίας δεν τον βρήκα έχει χαθεί. Είχε όμως στις τέσσερις μεριές του, σε χιαστί, κάποιους έλικες, αυτό το κομμάτι που έχω εδώ λέγεται έλικας, το οποίο ήταν διαφορετικά τοποθετημένο και σκαλιστό. Επί δημαρχίας Κορδώνη, νομίζω, έφτιαχναν τα σκαλοπάτια που βγαίνουν στη Χάρμαινα, εδώ πιο πάνω στο Μαχαίρα. Μικρός εγώ, έβλεπα που σπάζανε τους έλικες, που ήταν στο άγαλμα και τα έφερναν οι μάστοροι και τα έχουν πακτώσει κάτω στα σκαλιά. Αν σκάψουμε στα συγκεκριμένα σκαλιά θα βρούμε κομμάτια από το άγαλμα του Ησαΐα. Εμένα μου έκανε εντύπωση σαν μικρό παιδί που ήμουν, πήρα ένα κομμάτι και το έφερα εδώ στην αυλή.
Ο παππούς μου έφτιαξε στον περιβάλλοντα χώρο μια αχυρώνα –μπορεί να προϋπήρχε και πιο πριν αυτό το παρακέλι – όπου είχαμε δύο άλογα τα οποία το καλοκαίρι τα έβγαζαν στην αυλή όπου υπήρχε ένα σκαφίδι για να τρώνε. Από έξω από το σπίτι υπήρχε το γουρνί όπου τα πήγαιναν να πιουν νερό και τα ξαναέφερναν πάλι μέσα. Στο γουρνί το νερό ερχόταν από υπόγειο κανάλι από τη Χάρμαινα, σήμερα φυσικά δεν τρέχει νερό, παρότι υπάρχει ακόμη.


Το πιο σημαντικό στοιχείο στην αυλή είναι δύο μικρά δωμάτια, με πέτρα γύρω γύρω - , και η γιαγιά μου το έλεγε «καταφύγιο». Την εποχή του πολέμου του 1940, τα γυναικόπαιδα από τα γύρω σπίτια έμπαιναν μέσα, κρυβόντουσαν και κάποιος έκλεινε την είσοδο με πέτρα για μη φαίνεται το «καταφύγιο». Η γιαγιά έλεγε πως έκλεινε, από μέσα, την πόρτα με το αριστερό χέρι, γιατί αν έπεφτε βόμβα να της χαλούσε το συγκεκριμένο χέρι για να μπορεί με το καλό της, το δεξί, να μαγειρεύει.
Δίπλα από το «καταφύγιο» υπάρχει ένα μικρό σπιτάκι, το πρόλαβα εγώ και το κάναμε και ανακαίνιση, όπου ήταν ο φούρνος του σπιτιού και η «φουφού» που λέμε. Εκεί υπήρχαν τούρκικα πλακάκια, τα οποία είχαν φτιάξει με σιδεριά, και βάζοντας ξύλα από κάτω μαγείρευαν.
Η οικογένειά μου έμεινε εδώ ως το 2001, όπου πήγαμε στην καινούρια οικία μας, από τότε δεν κατοικείται».
Στο εσωτερικό του σπιτιού οι ξύλινες πόρτες είναι από την εποχή του πρώτου ιδιοκτήτη. Το σπίτι αρχικά ζεσταινόταν με τζάκι. Οι οροφές του σπιτιού ήταν ζωγραφισμένες, αργότερα όμως καλύφθηκαν με πλαστικό και μόνο σε ένα σημείο έχει διασωθεί ένα κομμάτι από αυτές. Ορισμένα από τα παράθυρα του οικήματος έχουν αντικατασταθεί με νεώτερες ξύλινες κατασκευές».
Το «Βαγιανέικο» είναι μία ακόμη κατοικία της Άμφισσας, που κρύβει τη δική της ιστορία, μία ιστορία δύο αιώνων περίπου. Τα νεοκλασικά – αρχοντικά σπίτια, όπως και τα παλιά σπίτια λαϊκής αρχιτεκτονικής θα συνεχίσουν να αποτελούν σημαντικό κομμάτι του πολιτισμού της Άμφισσας.


Πηγή: https://3odimamfissas.blogspot.com/



Σάββατο, 25 Ιανουαρίου 2020

Οικία Μαρίας Κοττορού



Στη γωνία των οδών Γάτου και Ανδρούτσου βρίσκεται μια πανέμορφη νεοκλασική κατοικία - που πρόσφατα έγιναν επισκευές στην εξωτερική της όψη - της κ. Μαρίας Κοττορού (το κατάστημα στο ισόγειο είναι ιδιοκτησίας κ. Τζαμτζή). Ένα σπίτι που τραβά το βλέμμα σου και την προσοχή σου, τόσο λόγω αρχιτεκτονικής όσο και λόγω εξωτερικής όψης με τα δεκατρία τζαμοπαράθυρα να προσφέρουν άπλετο φως στο εσωτερικό του. Το σπίτι χτίστηκε το 1907 από τον παππού της Γιώργο Τζαμτζή και τη γιαγιά Χρυσούλα. Στο ισόγειο κατάστημα υπήρχε το καροποιείο, όπου στη συνέχεια το 1955 ο Θεμιστοκλής Τζαμτζής άρχισε να φέρνει ανταλλακτικά αυτοκινήτων και στο τέλος έγινε χρωματοπωλείο. Η νεοκλασική κατοικία διαθέτει ξύλινο πάτωμα, εντυπωσιακά φωτιστικά, ξεχωριστά μοναδικά αντικείμενα καθημερινής χρήσης που σε μεταφέρουν στην εποχή σπιτιού της δεκαετίας του 1950. Μοναδικοί είναι οι ζωγραφικοί πίνακες που διακοσμούν τους τοίχους, αφού η κόρη της ιδιοκτήτριας είναι και η ίδια ζωγράφος. Ευχαριστούμε την ιδιοκτήτρια κ. Μαρία για τη ζεστή φιλοξενία της και την ξενάγηση που μας έκανε στην πανέμορφη οικία της! Η Άμφισσα θα συνεχίσει να είναι η πόλη με το πλούσιο ιστορικό και πολιτισμικό παρελθόν, το οποίο οι μαθητές μας θέλουν να γνωρίσουν και να αναδείξουν!


Παραθέτουμε τα λόγια την κ. Μαρίας Κοττορού για την ιστορία του σπιτιού:
Αυτό το σπίτι είναι νεοκλασικό, δηλαδή γύρω στα 1870 στην Άμφισσα – μετά το μεγάλο σεισμό – άρχισαν να φτιάχνουν τα νεοκλασικά σπίτια στην πόλη. Εδώ έχουμε τα περισσότερα νεοκλασικά σπίτια στην Ελλάδα, από ότι έχει καταγραφεί. Το συγκεκριμένο σπίτι χτίστηκε το 1907, από τον παππού μου τον Γιώργο Τζαμτζή και τη γυναίκα του τη Χρυσούλα. Έλεγε η γιαγιά πως «εγώ αυτό το σπίτι το αποτελείωσα μόνη μου, ο άντρας μου ήταν στον πόλεμο», συμμετείχε στον Μακεδονικό Αγώνα με τον Παύλο Μελά και θυμάμαι από μικρή που ήμουν πάνω από το τζάκι το χειμωνιάτικο, υπήρχε μια φωτογραφία του συγκεκριμένου ήρωα, αυτή όμως χάθηκε και δεν ξέρω τώρα που είναι.  Στο πάνω σπίτι ζούσε η οικογένεια και κάτω ήταν η δουλειά του παππού, ο οποίος δούλευε με τα δεκατρία του αγόρια. Κάτω ήταν μαγαζί και από ότι θυμάμαι κάνανε ξυλουργικές εργασίες και δίπλα – στο χαμηλό κτίριο – ήταν καροποιείο στο οποίο δούλευε ο παππούς με τα παιδιά του. Τότε δεν υπήρχαν αυτοκίνητα και το καροποιείο ήταν το σέρβις της εποχής. Ερχόντουσαν εδώ τα κάρα, έφτιαχναν τα ξύλα στο μαγαζί,  έφτιαχναν τις ρόδες – εδώ (χαμηλό κτίριο) ήταν το «γύφτικο» που λέγανε,  και είχαν ένα καμίνι και έκαιγαν το σίδερο από τις ρόδες που ήταν εξωτερικό και ερχόντουσαν στην εσωτερική αυλή και έλεγαν «θα σιδερώσουμε». Και πιάναν το καμένο το σίδερο και το βάζαν στις ρόδες και ρίχνανε νερά, έσφιγγε αυτό και γινόταν η ρόδα για την άμαξα. Το σπίτι κατοικήθηκε αμέσως, μετά την κατασκευή του.  Το σπίτι αυτό ήταν εξ αδιαιρέτου στο Θεμιστοκλή Τζαμτζή που είχε 2/3 και στο Βαγγέλη Τζαμτζή που είχε το 1/3 και αυτό πέρασε από το θείο μου το Θεμιστοκλή σε μένα (τα 2/3) και το 1/3 στον ξαδερφό μου το Χρήστο τον Τζαμτζή που έχει σήμερα το μαγαζί. Τ0 1955, ο Θεμιστοκλής Τζαμτζής αρχίζει σιγά σιγά να φέρνει ανταλλακτικά αυτοκινήτων στο μαγαζί και το 1963 το μετέτρεψε, το ισόγειο, σε χρωματοπωλείο. Επειδή το σπίτι το αγαπάμε πάρα πολύ, αποφασίσαμε σιγά σιγά να το συντηρήσουμε, να το έχουμε και να κρατήσει όσο πιο πολλά χρόνια μπορεί. Τα παλιά χρόνια είχε εδώ πολύ καλούς εργάτες, μαστόρους. Για θέρμανση τα παλιά χρόνια το σπίτι είχε τζάκι. Εμείς αυτή την περίοδο (Οκτώβριος του 2019) κάναμε την τελευταία ανακαίνιση του σπιτιού που αφορούσε την τοιχοποιία και την σκεπή. Οι προηγούμενες παρεμβάσεις αφορούσαν θέματα εσωτερικού χώρου και κυρίως βαψίματα. Στο σπίτι αυτό κατοικώ εγώ –όποτε έρχομαι από την Αθήνα – και τώρα που το φτιάξαμε θα έρχονται τα παιδιά μου και η εγγονή μου. Το σημαντικό χαρακτηριστικό αυτού του σπιτιού είναι οι κορνίζες. Είναι τρεις μπαλκονόπορτες και δέκα παράθυρα. Οι κορνίζες που υπάρχουν γύρω από τα παράθυρα και τις πόρτες ήταν πάρα πολύ δύσκολο να γίνουν, αφού παλιά τα έκαναν αποκλειστικά με τα χέρια. Εμείς καταφέραμε και τα ξαναφτιάξαμε – γιατί είχαν χαλάσει. Το οίκημα είναι διατηρητέο από το Υπουργείο Πολιτισμού και δεν μπορείς να πειράξεις τίποτα. Αυτά τα σπίτια, τα παλιά τα διατηρητέα, ήταν χτισμένα με πέτρα που εδώ στην περιοχή μας είχαμε πάρα πολύ καλή πέτρα. Το υπόλοιπο είναι χτισμένο με πλίθα η οποία είναι αντισεισμική. Το σπίτι έχει και μεγάλο υπόγειο που χρησίμευε ως αποθηκευτικός χώρος. 



Πηγή: https://3odimamfissas.blogspot.com/

Κυριακή, 19 Ιανουαρίου 2020

Οικία Ιωάννη Μοσκαχλαϊδή


Του Νίκου Παπούλια


Η οικία Μοσκαχλαϊδή σε μαγεύει με την εντυπωσιακή της όψη και τους εξωτερικούς χρωματισμούς της, ασυνήθιστους για την περιοχή μας. Το χτίσιμο του σπιτιού ξεκίνησε το 1886 και τελείωσε το 1902. Ανήκε στον Γιάννη Μοσκαχλαϊδή , ευκατάστατο ελαιέμπορα - από 20 ετών - με δραστηριότητα και εξαγωγή ελιών στη Ρωσία, όπου εκεί έκανε και μεγάλη περιουσία. Είναι διώροφο (110 τμ περίπου ο κάθε όροφος) , χτισμένο από πέτρα προερχόμενη από την Τήνο και έχει ένα μοναδικό συγκολλητικό – όπως είναι το τσιμέντο σήμερα – που λέγεται «πορτσλάνη», το οποίο έχουν τα δεσίματα στις πέτρες του. Όλοι οι μάστορες που το έχτισαν ήταν νησιώτες, από την Τήνο. Οι οροφογραφίες έχουν γίνει από μαστόρους που τους έφερε όλους από τη Ρωσία. Το κόκκινο εξωτερικό χρώμα επίσης είναι ρωσικής επιρροής και συγκεκριμένα από την Οδησσό, αφού ο Γιάννης Μοσκαχλαϊδής ήταν εκεί ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου «Η Ελλάς», το οποίο σήμερα είναι στην προκυμαία της Οδησσού και είναι το κυβερνείο της πόλης εκεί. Ήταν η πρώτη κατοικία στην Άμφισσα που είχε τουαλέτα μέσα και οι τοπικές εφημερίδες έγραφαν τότε πως «ο Μοσκαχλαϊδής έβαλε τη βρόμα στο σπίτι του», όλες οι τουαλέτες εκείνη την εποχή ήταν σε εξωτερικούς χώρους των σπιτιών. Ο ιδιοκτήτης όταν ολοκλήρωσε το σπίτι του παντρεύτηκε τη Βασιλική Γάτου και τότε κατοικήθηκε και το υπέροχο αρχοντικό για πρώτη φορά. Ολόκληρο το σπίτι στηρίζεται σε τέσσερις καμάρες οι οποίες βρίσκονται στο υπόγειο. Δείγμα αρχοντιάς αποτελούν οι ανάγλυφες ζωγραφικές οροφές τόσο του διαδρόμου
όσο και του σαλονιού. Εντυπωσιακή είναι η τοιχογραφία του πάνω ορόφου, στο διάδρομο, να χωρίζεται σε αλλεπάλληλα ορθογώνια που στο κέντρο σχηματίζεται ένα λουλούδι σε κόκκινο φόντο. Ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η τοιχογραφία της οροφής στο σαλόνι. Αποτελείται από μία κορνίζα με πλούσια διακοσμητικά σχήματα σε γκριζομπλέ αποχρώσεις. Η τελευταία ζώνη της κορνίζας είναι η πιο φαρδιά με αραιή κόκκινη διαγράμμιση πάνω σε ροζ φόντο και η οποία πλαισιώνει σχηματοποιημένα φυτά και λουλούδια. Στο κέντρο του ταβανιού παρατηρούμε μια κυκλική διάταξη των λουλουδιών που καταλήγουν σε χρυσό γύψινο ανάγλυφο. Να σημειωθεί πως στον πάνω όροφο λειτουργούσε ξεχωριστό, μεγάλο δωμάτιο, ως βεστιάριο. Το σπίτι διαθέτει 15 παράθυρα – για να μπαίνει άπλετο το φως του ήλιου – και τρεις μπαλκονόπορτες. Έχει κριθεί διατηρητέο από το Υπουργείο Πολιτισμού και το ΥΠΕΧΩΔΕ. Σε ένα μπαούλο του σπιτιού υπήρχαν ρώσικα ρούβλια, τα οποία ο ιδιοκτήτης τα είχε από τις συναλλαγές του στη Ρωσία. Πρωτότυπη είναι και η σιδερένια είσοδος του σπιτιού με το οικόσημο και τα αρχικά του ιδιοκτήτη ΑΜ. Την αυλή στολίζουν οι πανέμορφες τριανταφυλλιές που έχουν έναν αιώνα ζωής. Στο σπίτι δεν έχουν γίνει εργασίες συντήρησης, ξέχωρα από κάποια αλείμματα που έχουν γίνει στα νταβάνια και έχουν καλύψει ορισμένες οροφογραφίες του οικήματος. Ο πρώτος ιδιοκτήτης πέθανε το 1921 και μετά από 40 μέρες γεννήθηκε ο γιός του, τον οποίο ονόμασαν και αυτόν Γιάννη. Η Άμφισσα συνεχίζει να είναι η πόλη με τον μοναδικό πολιτισμικό πλούτο και με τα νεοκλασικά σπίτια της να αποτελούν μνημεία που γοητεύουν τον καθένα που τα επισκέπτεται!




*Ο Νίκος Παπούλιας είναι Διευθυντής του Τρίτου Δημοτικού Σχολείου Άμφισσας
Πηγή: https://3odimamfissas.blogspot.com/